“พลาย” ตัวเล็กๆเชือกหนึ่งถือกำเนิดเกิดในทะเลจีนใต้ เดินหาอาหารตามแนวเส้นรุ้ง เส้นแวง ตะแคงไปๆมาๆ แถวๆ อาณาเขตเอเชียทวีป ในโซนความกดอากาศต่ำที่มีมวลความชื้นสูงแผ่ปกคลุมเป็นวงกว้าง ด้วยความชื้นที่มีมากก็เลยส่งผลให้เจ้าพลายเชือกนี้ต้อง “ฉี่” บ่อยๆ พ่นน้ำออกมาเป็นละอองฝอยปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณอ่าวไทย เมื่อปลายฝนต้นหนาวที่ผ่านมานี้ (พ.ย. 2560)  พืชพันธุ์ธัญญาหาร น้ำท่าในเขตโซนร้อนที่มีความอุดมสมบรูณ์ ทำให้เจ้าพลายน้อยเชือกนี้กินอิ่มและมีกำลังวังชา ตามประสาเด็กก็มักชอบวิ่งซุกซน ปีนระดับเส้นแวง ไต่ละติจูดสูงขึ้นไปในเอเชียอาณาเขต โหรหลายค่ายสำนักเกรงเหตุแห่งวาตภัย จึงร่วมกันเสกคาถา จับยามสามตา แล้วพยากรณ์รูปลักษณาของเจ้าพลายเชือกนี้ไว้ว่า โหงวเฮ้งมันดี จะมีอนาคตไกล ได้เติบใหญ่ ไต่ระดับ ขยับไซด์ จากพลายสามัญชนธรรมดาไปเป็นพญาช้างสาร(ไต้ฝุ่น) และจะมุ่งหน้าเข้าสู่ชายฝั่งในอาเชี่ยนคันทรี่ ณ “ก็อมปูเจีย” (Cambodia) ดังนั้น มันจึงถูกขนานนามว่า “ด็อมเร็ย” (Damrey ภาษากัมพูชา แปลว่า ช้าง) นับแต่นั้นเป็นต้นมา

หลังจากที่เจ้าพลาย “ด็อมเร็ย” เชือกนี้ได้ตกมัน ฟาดงวง ฟาดงา ทำให้น้ำท่าเอ่ออ่วมท่วมอรทัยในหลายจังหวัดภาคใต้ตามรายงานข่าวหน้าจอแก้วไม่เว้นแต่ละวันนั้น ผลกระทบของมันก็ดันแทรกเข้าไปเตือนจิต สะกิดใจ ให้คิดระวังภัยกันหลายคน เช่น จากกรุงเทพกว่าจะถึงระนอง จะต้องเจอกับอะไร เราจะเดินทางกันช่วงเวลาไหน ใครจะจับคู่นั่งรถไปกับใคร น้ำจะท่วม-ทางจะขาดอย่างที่เป็นข่าวหรือไม่ ...แล้วเราจะออกเรือกันรอดปลอดภัยกันหรือเปล่า ทั้งหมดนี้ คือ “ความวิตกกังวล” (Anxiety) ที่ต่างจิตต่างคนต้องนำไปคิดบริหารจัดการ มากไปก็…“ตื่นตูม” (Panic) น้อยไปก็… “ประมาท” (Negligence) เป็นต้น

ธรรมชาติได้สร้างภาวะ “ระแวดระวังภัย” ให้กับทุกสรรพชิวิต เพื่อรักษาตัวให้รอดและปลอดภัย ดังนั้น การที่คนนี่...กลัวว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างนี้ ส่วนคนนั้น...คาดว่ามันน่าจะเป็นแบบโน้น นานาสารพัน...ให้ระแวดระวัง(ภัย)กันไป สุดท้ายแล้ว “ความพอดี” (Sufficiency) ต้องจัดการให้ดี ก่อนที่ทุกชีวีจะร่วมลงเรือลำเดียวกัน ดังนั้น การวางแผนที่ดีประกอบกับการจัดการที่ดี จึงทำให้เราฉกฉวยหา “จังหวะ” (Moment) ที่ทั้งวาตะและวารี เว้นวรรคพักโฆษณา เปิดช่องให้เราเดินทางไป “ลักหลับ” เจ้าพลายเชือกนี้ ณ ที่กลางทะเล เสมือนหนึ่งการรบแบบสงครามกองโจร “เอ็งมา...ข้าฯมุด เอ็งหยุด...ข้าฯแหย่ เอ็งแย่...ข้าฯตี เอ็งหนี...ข้าฯตาม ประมาณนั้น
 

กว่า 2 ขวบปีผ่านไปที่ได้ “เว้นวรรค” พักตกปลา ณ ทะเลประเทศพม่า เมื่อดิถีฤกษ์ดีเวียนมาบรรจบอีกคำรบ คำเชื้อเชิญจึงนำเรียนมาเวียน...ให้พิจารณา แต่ทว่าในครั้งนี้ ความอยากในการตกปลา มันมีไม่มากเหมือนครั้งที่เคยผ่านมา และก็มิใช่เหตุแห่ง “วัฏจักรแห่งสังขารา” แต่คงเป็นเพราะว่าเริ่มอิ่มกับการตกปลา(แล้วหันหน้าไปหากีฬายิงปืน IPSC ซะมากกว่ากระมัง) ดังนั้น บรรยากาศในกระทู้นี้จะออกแนวๆ ท่องเที่ยว ถ่ายรูป กิน ดื่ม ตกปลาบ้างนิดๆหน่อยๆ แล้วแต่อารมณ์จะพาไปนะครับ ไม่มีอะไรยึดติดตายตัว ที่สำคัญ...ใครจะใส่เสื้อสีไหน ยี่ห้ออะไร สังกัดแก็งค์ไหนหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะต้องเกรงอกเกรงใจใครอีกต่อไป (แต่ถ้าใครจะใส่ใจ ก็ไม่ใช่ปัญหาของผมแล้วละ)

วิธีการใช้กระทู้นี้: กระทู้นี้มีเนื้อหายาว ถึง 4 คืน 5 วัน ณ กลางทะเล เพื่อให้เกิดความบันเทิงและเพลิดเพลินใจ จึงแนะนำให้หาอะไรมาขบเคี้ยวและจิบๆระหว่างนั่งชมเรื่องราว
อาการแพ้กระทู้: ไม่ได้เจือปนอะไรลงไปในกระทู้ ดังนั้น อาการแพ้ทางจริต จึงไม่ควรมี
 

Trip นี้เป็นครั้งที่ 4 ที่ได้ลงเรือตกปลา ณ ประเทศพม่า ส่วนตัวแล้ว...ผมเลือกเดินบนเส้นทางสาย Jig-ging ไม่เลือกสายเหยื่อสด สายลอย หรือสายหน้าดินแต่อย่างใด ดังนั้น หมายไหนไม่มีเชื้อปลากลางน้ำ ผมก็เดินถ่ายรูปตามกราบเรือบนพื้นที่ขนาดไม่กี่ตารางเมตรก็แล้วกัน ผมพยายามหามุมใหม่ๆ เพื่อไม่ให้ซ้ำรูปแบบรอยเดิมๆของตนเอง สำหรับการถ่ายทำกัน ดังนั้น บางภาพในกระทู้นี้ “เบลอ” และมิได้เกิดจาก “ลมพัด ชัตเตอร์ลั่น” ซะเมื่อไหร่ แต่มันเกิดจากความตั้งใจถ่ายทำให้เบลอล้วนๆ ส่วนอะไรมาสะดุดให้ผมมีความคิดว่า “ทำไมต้องถ่ายภาพให้คมชัด” นั้น...ไม่มีคำตอบ

คงมีเพียงแต่ความคิดส่วนตัวก้องดังอยู่ในหัวว่า ภาพที่ถ่ายออกมาแบบเบลอๆ นั้นจะ “สื่อสาร” ได้หรือไม่ หากคนนั้นเน้น “ราคา” เพราะมูลค่ามันได้มาจากการขาย(ภาพ)แล้วนั้น คุณภาพของมันต้องคมชัดถึงรูขุมขนเพียงสถานเดียว แต่ถ้าคนนี้ประเมินคุณค่าจากผลงานการสร้างสรร แล้วผลักมันให้กลายเป็นงาน “ศิลปะ” ในหนึ่งเรื่องเดียวที่ต่างมุมมองและสองความต้องการนั้น ต่างต้องเลือกเดินบนเส้นทางที่ตอบโจทย์แห่งความต้องการแต่ละปัจเจก...ต่างกันไป เพราะอาหารมื้อหนึ่งๆ บนโต๊ะกินข้าวในครอบครัวเดียวกันนั้นไซร์ ก็มักหาได้มีเพียงหนึ่งอย่างจานเดียว...เสมอไป ดังนั้น ใครโปรดอาหารจานไหน ก็ลิ้มชิมรสชาติของอาหารจานนั้นๆเป็นพิเศษก็แล้วกัน และอาจเป็นการดี หากท่านช่วย โรยความคิด ฝากไว้ในกระทู้นี้เพื่อ Share & Learn ด้วยกันก็คงจะดีไม่น้อย (ชักนึกชอบการถ่ายภาพแบบนี้ซะแล้วซิ)

หมายเหตุ: ผมไม่ใช่ผู้รู้เรื่องการถ่ายภาพนะครับ ผมเป็นเพียงแค่ “คนธรรมดาๆ” ที่ชอบแบกกล้องออกไปตกปลา เมื่อกลับมา ผมก็มี Portfolio ภาพถ่ายเป็นของตัวเอง และ ผมก็ไม่(ชอบ)ถ่ายทำตามแบบใคร...ก็เท่านั้น (Plain & Simple)

“ทุกคนย่อมมีลักษณะเฉพาะ (Character) ในตัวเองเสมอ” เพียงแต่ว่า(ใคร)จะมองเห็นมัน...แบบไหน และจะถ่ายทอดมันออกมาเป็นเช่นไร...และได้เพียงใด เป็นคำพูดของผู้รู้ด้านการถ่ายภาพท่านหนึ่ง ที่ชมรมถ่ายภาพของที่ทำงาน เชื้อเชิญมาบรรยายการถ่ายภาพบุคคลให้ฟัง ใน Trip นี้ ใครนั่งอยู่ใกล้ๆหากผมมองเห็นจินตภาพอะไร ผมก็จะยัดเยียดการเป็น “นายแบบ” ให้ทันที ภาพเด็กน้อย ณ เกาะสองคนนี้ก็เช่นกัน วิ่งมาต้อนรับ ณ ท่าเทียบเรือกันเป็นแก็งค์ แต่เจ้าคนนี้มี Character สะดุดสายตาผมเพียงคนเดียว งั้นเอ็งเป็นนายแบบเลยละกัน (ถ่ายเสร็จก็แบ่งปันค่าตัวเป็นเหรียญหนักๆในกระเป๋ากางเกงยี่สิบกว่าบาทให้ไปซื้อขนมแบ่งกัน)

Trip นี้จะมีมุมมอง ลองของ ลองวิชา สอดส่องกิจกรรมของผู้คนบนกราบเรืออย่างไร หากพร้อมแล้ว เรามาเริ่มเดินทางไปชมบรรยากาศตกปลาแบบสบายๆ Share & Learn ไปพร้อมๆ กันนะครับ 

การเดินทางเมื่อสามครั้งที่ผ่านมา ผมใช้เวลาในชิวิตนั่งดมแอร์ หลังพิงเบาะ ฟังเพลงบนถนนเพชรเกษม จากกรุงเทพฯ-ระนอง ประมาณ 7-8 ชั่วโมง แต่ในยุคสมัยนี้ขอ “ปรับทัศนคติ” การเดินทางตามความยาวของเส้นตรงสมมติที่ลากจากจุดเริ่มต้นไปยังจุดสิ้นสุด หรือที่รู้จักกันว่า “ระยะกระจัด หรือระยะขจัด” (Displacement) ด้วยเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงนั่นเอง

มีผมกับพ่อเลี้ยงเมืองเจียงใหม่เพียง 2 คนเท่านั้น ที่เลือกการเดินทางเป็นเส้นตรงในระยะขจัด...จะดีกว่าไหมถ้ามีคนขับรถคันใหญ่โตติดแอร์เย็นฉ่ำมารอรับ ขับพาไปส่งยังพาหานะหลักที่ใช้เดินทาง จอดอุ่นเครื่องรออยู่กลางลานปูนกว้างๆ ห่างออกไปไม่ไกล พาหนะหลักก็มีคนขับถึงสองคน แต่ละคนก็แต่งตัวเรียบร้อยผูกเนคไทอย่างดี มีพนักงานสาวสวยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มคอยเชื้อเชิญและพาไปยังตำแหน่งที่นั่ง อีกทั้ง ยังเสริฟเครื่องดื่มเย็นๆให้จิบชื่นใจระหว่างการเดินทางอีกด้วย เออวุ้ย! “การปรับทัศนคติ” ในการเดินทาง…มันดีอย่างนี้นี่เอง

หากฉันบินๆ ไปได้ดั่งนก ฉันจะบินๆ ไปในนภา...

หากฉันลอยล่องลมเหนือฝากฟ้า มองลงมาเบื้องล่างคือ...พื้นดิน 

โลกมนุษย์แสนกว้างใหญ่เหลือเกิน ยิ่งมอง ยิ่งเพลิน จำเริญหัวใจ 

พื้นแผ่นดิน...แลดูเป็นสีเขียว พื้นแผ่นน้ำ...แลดูเป็นสีคราม 

อาจจะเคยมีใครตั้งคำถาม...ความงดงามของโลกอยู่หนใด 

ความงามความรัก มีมาตามธรรมชาติ เติมวาดแต่งแต้มแสงสีตามในใจตน 

มีฟ้า มีน้ำ มีดินหินทราย และผู้คน ร่วมสุขทุกข์ทนสร้าง “แผ่นผืนดินไทย”

เพลงกำลังไพเราะ บรรเลงยังไม่ทันจะจบแต่อย่างใด เจ้าพลาย “ด็อมเร็ย” ก็โผล่หน้าออกมากลางหมู่เมฆา ขยิบตาทักทายกันบนนภากาศซะแล้ว 

ในที่สุดการเดินทางในระยะขจัดจากดอนเมือง ก็มาถึงท่าอากาศยานระนองโดยสวัสดิภาพ...และภาพของค่ำคืนนี้ก็ตัดลงเพียงเท่านี้ 

ตัดภาพมาในเช้าวันใหม่ที่ท่าเทียบเรือเลยนะครับ

“ความคิดถึง” เป็นตัวกำหนดให้ทั้งสองคนได้แสดงออกถึงพฤติกรรมเช่นนี้ (แบบว่าไม่เจอกันนาน)

เตี่ย(ของไต๋นุ) ยังแข็งแรง และมักจะคอยมาส่งลูกค้าลงเรือเป็นประจำแบบนี้เสมอมา

เริ่มทยอยลำเลียงเสบียงต่างๆ ขึ้นเรือเพื่อรอเวลาน้ำขึ้น

+1 ถ่ายรูปสวยมากๆ เลยครับน้าป้อม...

ส่วนผม...ก็เดินถ่ายรูปไปเรื่อยเปื่อย และก็มาสะดุดอยู่กับนายแบบท่านนี้ แต่สิ่งที่สะดุดสายตาผมมากที่สุด หาใช่ Character ของตัวนายแบบแต่อย่างใด แต่กลับกลายเป็นอักษรตัวสะกดภาษาอังกฤษคำว่า “ระนอง” ที่พิมพ์บนเสื้อของนายแบบท่านนี้มากกว่า 

ขอบคุณที่ตื่นเช้ามารับชมครับ

บรรยากาศ ณ ท่าเทียบเรือ ก็ยังเป็นเช่นเดิม...

ชีวิต...ก็ดำเนินตามวิถีกันไป

ได้เวลารวบรวมหนังสือเดินทาง เพื่อเตรียมทำเอกสารการเดินทางออกนอกประเทศชั่วคราว