“โอกาส” นั้นสำคัญไฉน ระหว่างคนที่มีฝีมือแต่...ไร้ซึ่งเวทีแห่งโอกาสให้แสดงฝีมือ กับ คนที่ไม่(ค่อยจะ)มีฝีมือ แต่กลับ...ใช้โอกาสเปลืองในการแสดงฝีไม้ลายมือ...อย่างไหนจะดีกว่ากัน สืบเนื่องจากกระทู้ที่ผ่านมา การแสดงฝีไม้ลายมือโอ้อวดความเก๋าผิดที่ผิดทาง ก็ย่อมจะนำสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นก่อนวัยอันควรตอบสนองความเก๋าที่แสดงออกมาได้เช่นกัน ดังนั้น “โอกาส” ในการแสดงฝีไม้ลายมือ(ในทางที่ดี เป็นคุณประโยชน์)จึงเป็นตัวแปรที่จำเป็น ไม่ว่า...คนๆนั้นจะมั่งมีหรือขัดสน จะเจนสนามหรือมือสมัครเล่น จะเป็นชายไม่จริงหรือหญิงแท้ก็ตาม ก็หาใช่ประเด็นให้พิจารณา เพราะ “จังหวะชีวิต” ที่ได้ประสบพบเจอกับโอกาส เมื่อใด “จงใช้มันให้คุ้มค่า และอย่าปล่อยให้หลุดมือ” (เพราะไม่รู้ว่ามันจะมีอีกตอนไหน หรือมันอาจจะไม่มีอีกเลย...ก็ได้) และก็ขอให้ใช้มันไปในทิศทางที่ดี...ที่เป็นคุณประโยชน์

ตัวผู้พันธุ์นี้ (Lone Wolf) เดินทางลุ่มๆ ดอนๆ หัวหก ก้นขวิด อีกทั้งอะไรต่อมิอะไรต่างๆอีกมากมี เดินบนพรหมแดงเส้นทางแห่งความสุขมากด้วยการปรนเปรอ...มาก็เยอะ ผ่านตรอกซอกซอยมุดรั้วลวดหนามแห่งความทุกข์...ก็มากมี และหลายครั้งหลายที ที่เส้นทางต่างๆนานา ได้นำพาชีวิตมาถึงทางแยกที่ไร้ซึ่งสัญญาณแห่งแสงไฟ ความสับสนหลงทิศ...บังเกิด ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษเป็นแค่คนธรรมดา ดังนั้น อาการ “หกล้ม” พลาดท่าเสียโอกาสบนทางเดินนั้นจึงถูกสำแดง แต่...“ด้วยเหตุผลอะไรที่มิอาจอธิบายได้” ผมได้รับโอกาสเป็นครั้งที่สอง (Second Chance) “เธอ” เดินผ่านเข้ามาในเส้นทาง ณ ทางแยกที่ไร้แสงไฟแห่งนั้น ช่วยพยุงให้ผมลุกขึ้นยืน แนะนำทิศทางที่เหมาะสม และยังเติมเต็มพลังแห่งใจ ให้ผมกล้าลุกขึ้นเดินไปเผชิญความจริง ด้วยเหตุผลที่ไม่จำต้องเกรงกลัวอะไรและสิ่งใด...อีกครั้ง และนับแต่วันนั้น...เราออกเดินทางต่อไป “ด้วยกัน” และก็เดินไปพร้อมๆกัน

I want to grow old with you.

หลายเดือนผ่านไปหลังการถ่ายทำภาพชุดนี้ (ในโอกาสที่ถูกเชิญให้เข้าไปแก้มือ ณ ที่แห่งเดิม) ก็เพิ่งจะได้มีโอกาสหยิบจับต้นฉบับขึ้นมาปรุงแต่ง เพื่อนำแสดงสู่สาธารณะชนให้ได้รับชมเสียที ณ ฤกษ์ดิถีเดือนแห่งความรัก ก็จะขอนำคุณ “เธอ” มาเป็นตัวเอกชูโรงในกระทู้ “Lady’s Angler Day” ให้ได้รับชมไปด้วยกัน

วิธีใช้กระทู้นี้: อ่านตามก็ได้ ดูรูปอย่างเดียวก็ได้ ง่ายๆ สบายๆ สไตล์เดือนสีชมพูก็แล้วกัน
อาการแพ้กระทู้: ไม่มี...รับรอง
     

ผมอยากจะปล่อยให้ภาพใบนี้ ได้บรรยายตัวมันเองดีกว่าครับ ว่าบรรยากาศตกปลาใน Trip นี้มันควรจะมีหน้าตาตอนท้ายๆ อย่างไร

สถานที่แห่งเดิม ที่เราได้มีโอกาสเป็นครั้งที่สอง มาลองตกปลาเก๋ากันอีกครั้ง

เป้าหมายของ Trip นี้ ก็เหมือนเดิม คือ พกเอาความสุขกลับบ้านไปให้เต็มพุง

Trip นี้ก็มีการถ่ายทำภาพเคลื่อนไหว ด้วยการสนับสนุนของคุณลุงท่านนี้ (ท่านได้นำแสดงออกสู่สาธารณะไปนานแล้ว)

นางแบบส่วนตัวบินตรงลงมาจากเชียงราย 

แต่ช้าก่อน...ยังไม่ถึงเวลาตกปลาครับ เรามารับฟังกติกาสำหรับ Trip นี้กันก่อนครับ เบ็ดทุกตัวต้องบีบเงี่ยง (Barbless) นะครับ การยอมรับและปฏิบัติตามกฎกติกา เป็นมารยาทที่ควรค่าแก่การลงมือทำ การตกปลาจะจัดว่าเป็น “กีฬา” หรือไม่...หาใช่ประเด็นที่หยิบยกขึ้นมาพิจารณา แต่เน้นที่ว่า “นักตกปลา” (Angler) ควรเป็น “สุภาพชน” นะครับ (แปลว่า พูดจากันรู้เรื่อง รู้ภาษา) เพราะมันมีผลต่อการเชื้อเชิญท่านในครั้งต่อไป

ตกเสร็จทำได้เพียงแค่ถ่ายรูป แล้วก็ต้องปล่อยมันกลับคืนนะครับ (หากสนใจตัวไหน หลังไมค์กันได้ตามสบาย)

ผู้หญิงกับกีฬากลางแจ้ง บ้างก็ชอบออกรอบทุก Trip ที่มี บ้างก็ขอเลือกเดินตากแอร์ช้อปปิ้งให้ห้างเย็นสบายเสียนี่กระไร ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้น มองมุมกลับกัน ผู้ชายก็เช่นกัน บ้างก็ไม่ชอบตกปลาแม้กระทั่งกีฬากลางแจ้ง บ้างก็บ้าตกปลาไม่แพ้ใคร Trip ไหนใครจัด...จองให้ด้วย เป็นต้น ทว่า Trip นี้มีดีที่อากาศและวาสนา(ของผมเอง) จึงทำให้ผมได้เชิญ “ผู้หญิง” มาเป็นนางแบบตกปลาอีกครั้งหนึ่ง

หมายนี้ไม่ไกลจากตัวเมืองระยอง ไม่ต้องตื่นเช้า ค่อยๆ ใช้เวลาขับมาเรื่อยๆ แวะหาดแหลมแม่พิมพ์ ถ่ายภาพยามเช้ากันหน่อยก็ดี

ขับกันแบบสบายๆ จิบกาแฟ กินขนม ฟังเพลงมาเรื่อยๆ ไม่นานนักเราก็เดินทางมาถึง

จะเลือกใช้ Hard Bait หรือ Soft Bait ก็แล้วแต่ใจจะรับไว้พิจารณา แต่มีข้อแม้ว่า ท่านต้องบีบเงี่ยงตัวเบ็ดเท่านั้น

กิจกรรม “ตกปลา” จัดว่าเป็น “กีฬา” หรือไม่นั้น หลายมุมมองต่างความคิด มุมคนที่ชอบเดินแบกคันเบ็ดตากแดดตามขอบบ่อ ย่อมมองว่า...ใช่ ส่วนอีกมุม มองว่า...มันเป็นปาณาติปาตาฯ หาได้เหมาะกับวิถีแห่งพุทธไม่ แต่ทว่า เมื่อปี พ.ศ. 2528 มีประกาศจาก กกท. ฉบับที่ 1 เรื่องกำหนดชนิดกีฬาฯ ลงวันที่ 6 มกราคม 2559 กำหนดให้สมาคมใดซึ่งมีวัตถุประสงค์หลักเกี่ยวกับการกีฬาหรือส่งเสริมกีฬาโดยตรง ตามมาตรา 53 แห่งพระราชบัญญัติการกีฬาแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2528 ให้สมาคมนั้นๆ ขออนุญาตกับ กกท. และในขณะเดียวกันกิจกรรม “ตกปลา” ก็ได้ถูกจัดเป็นกีฬาในลำดับที่ 31 ของประกาศฉบับนี้ นับจากนั้นเป็นต้นมา

ในเมื่อ “ตกปลา” ได้ถูกรับรองให้เป็นกีฬาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตัว...“คนตกปลา” ละ จัดได้ว่าเป็น...“นักตกปลา” ที่ควรได้รับการรับรองโดยนัยแห่งกีฬาตกปลาหรือไม่ นี่คือคำถามที่ชวนให้(ผม)คิดต่อไป ใครจะเป็นคนรับรอง รับรองโดยใคร รับรองด้วยหลักเกณฑ์อะไร เพศสภาพเกี่ยวไหม อาชีพหรือเปล่า หรือต้องจ่ายเงินให้รัฐก่อนตกเหมือนเมืองนอกเลยจะดีไหม ประเด็นเหล่านี้(ยัง)มิได้ถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณา คงทิ้งไว้แต่เพียงให้ “อุปโลกน์” เรียกขานกันเอง (เช่น โปรนั่น อาจารย์นี่ เป็นต้น) จากคนในวงการตกปลาด้วยกันเอง

เมื่อจัดลำดับได้ว่า กิจกรรมตกปลาเป็นกีฬา นั่นแปลว่า “สาธารณชน” หน้าไหน ลูกเต้าเหล่าใคร เอ็งจะมีเพศนี้หรืออยู่ในวัยไหน ทำมาหากินอาชีพอะไร...ก็หารายได้มาซื้อคันเบ็ดและอุปกรณ์มาตกปลากันได้ทั้งนั้น และด้วยการที่เป็นกิจกรรมสาธารณะ “ความอยาก” ที่หลากหลายจึงตามมา ไอ้นี่...อยากตก/จับแต่ปลาในช่วงที่มันวางไข่ แต่ไอ้นั้น...แอบช้อนเอาลูกปลาตัวเล็กไปทำอะไรต่อมิอะไร ส่วนไอ้โน่น...ชอบลองของแปลก นำเข้าแต่ปลาแปลกๆ ที่มันจ้องล่าหาแด็กแต่ปลาท้องถิ่นในแหล่งน้ำธรรมชาติ(ที่มันแอบเอามาปล่อย) ท้ายสุดผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นเช่นใด กระทบกระเทือนใครหรือไม่ มันใส่ใจด้วยหรือเปล่า (ก็ไม่รู้ซินะ)

ดังนั้น ก่อนที่จะให้การ “ตกปลา...เป็นกีฬาของสุภาพชน” ที่มุ่งเคารพแต่กติกาของกีฬานั้น ประเด็นที่ควรนำมาพิจารณาประกอบอีกประการหนึ่ง นั่นก็คือ “จิตสำนึก” ของคนตกปลาที่มีต่อคำว่า “กีฬา” ด้วยเช่นกัน จะดีกว่าไหมถ้าคน(นัก)ตกปลา (Angler) “มีน้ำใจเป็นนักกีฬา” (Sportsmanship) มากกว่า “คนหาปลาด้วยคันเบ็ด” แบ่งปันโอกาสในวันนี้ เพื่อให้มีโอกาสกับคนรุ่นต่อไป ดีกว่าปล่อยให้เขาเผชิญชะตากรรมจากการกระทำของคนรุ่นก่อนเขาหรือไม่ โปรดอย่าปล่อยให้กิจกรรม "ตกปลา" เป็นเพียงแค่ชื่อของกีฬา” ที่ถูกปากกาเขียนให้เปื้อนน้ำหมึกบนกระดาษ แล้วเรียกขานมันว่า...ประกาศ(ฉบับนี้)เลย  ผมทำคนเดียวไม่ได้...แต่เราทุกคนร่วมมือกันทำมันขึ้นมาได้ เพราะสำนึกในความร่วมมือกัน จะทำให้ “คน” ผันตัวเองให้เป็นสุภาพชน แล้วในที่สุด “สุภาพชน...กลายเป็นนักกีฬาตกปลา” 

บนถนนหลากเส้นทาง ผมเคยทำกิจกรรมหลายสิ่ง...ได้ดั่งใจ โดยไม่สนใจใครจะประวิงอะไร แต่เมื่อมี “เธอ” เข้ามาร่วมทางเดิน หลากกิจกรรมสิ่งที่เคยทำนั้น ถูก “บรรจงให้ตระหนักคิด” ว่า อันตัวเรานั้นหนา มีผู้โดยสารร่วมเดินเส้นทางด้วยอีกหนึ่งคน จงอย่าปล่อย “เธอ” ให้ฉงน หลงวนกับเส้นทางที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วมเดินทางในกิจกรรมนี้เลยไซร้ ดังนั้น การ “Share & Learn” ซึ่งวิธีการ (How to) จึงจำเป็นต้องหยิบยื่นให้กับผู้ร่วมเดินบนเส้นทางเดียวกัน

ขว้างเหยื่อ (Cast) อย่างไร กรอเหยื่อ (Retrieve) แบบไหน สร้างอากับกิริยา (Action) ให้กับเหยื่อปลอม (Lure) อย่างไร เพื่อให้มันดูเหมือนเหยื่อจริงที่มี “มีชีวิต” (Live Bait) เฉกเช่นเดียวกับเหยื่อตัวน้อยๆ ที่ว่ายน้ำอยู่ชายตลิ่งนี้ และนี่คือแผนการที่ต้องการล่อลวงปลาล่าเหยื่อให้เข้ามาติดกับดักแห่งพันธนาการ...ไม่มีอะไรมากมายไปกว่านี้

เมื่อ How to ได้ถูกปูพื้นทางวิชาการเรียบร้อยแล้ว บทเรียน ณ ตอนต่อไป ก็ต้องปล่อยให้ “เธอ” เผชิญชะตากรรม (Workshop)

Workshop #1 

Workshop #2 

ผู้ที่ริเริ่มก่อน ฝึกฝนมาก่อน ออกรอบมาก่อน ประสบการณ์ย่อมมากกว่า...เป็นธรรมดา

Practice makes Perfect 

ผลตอบแทนการฝึกฝน #1

ผลตอบแทนการฝึกผน #2 

Congratulation for your Trophy! 

Catch & Release

ต้องหัดเดินรอบๆ บ่อด้วยนะ (นึกถึงตอนชวนฉันไปเดินห้างเข้าไว้ จากชั้น 1 ขึ้นไปชั้น 2 เข้าร้านนี้ ออกร้านโน้น ยังไงยังงั้น)

ต้องหัดมองดูทำเล หมายที่คาดว่าจะมีปลาอยู่ด้วยนะ (นึกถึงตอนเดินด้อมๆมองๆ ร้านขนมในห้างต่างๆ เข้าไว้)