ที่นี่จะมีปลาหรือไม่...ล้วนไม่เป็นไร...ถึงอย่างไรข้าพเจ้าก็นั่งตกปลา...(6): SiamFishing : Thailand Fishing Community

ที่นี่จะมีปลาหรือไม่...ล้วนไม่เป็นไร...ถึงอย่างไรข้าพเจ้าก็นั่งตกปลา...(6)

ripper_ma(495

)

ตั้ง: 13 ก.พ. 61, 08:33

ที่นี่จะมีปลาหรือไม่...ล้วนไม่เป็นไร...ถึงอย่างไรข้าพเจ้าก็นั่งตกปลา...(6)

“ทะเล...คนกล้า...ฟ้ากว้าง... อ้างว้าง...เพียงกัน...ฉันเห็น... ขุนเขา...ตะวัน...จันทร์เพ็ญ... โดดเด่น...แต่ว่า...เดียวดาย...”

บกกลอนจาก...กวี...และ Outdoor Man นามอุโฆษ...อาจารย์ เสกสรร ประเสริฐกุล...ยังคงก้องในโสตสัมผัสอยู่เสมอ...และก็เป็นแรงผลักดัน ให้เรามานอนกลิ้งไปมาบนเรือ ส.อานนท์

คห.จก.

ripper_ma(495

)

คห.1: 13 ก.พ. 61, 08:35

ผมมาถึงสะพานท่าเทียบเรือ ของพรานทะเลนามอุโฆษ “กัปปิตัน แก๊ว” ราว ห้าโมงเย็น กัปปิตันแก๊ว ชายผู้ยืนอยู่บนร่างสูงราว 160 ซม. ร่างผอมบาง แต่แกร่งไปทุกอนูร่าง...แต่วันนี้เรือ ส.อานนท์ ไม่อยู่ที่ท่า ด้วยมีนัดกับ ทีมนักตกปลา ที่ในเว็บไซด์นี้รู้จักกันในนาม “เอก สุมหัว” ซึ่งในเวลาอีกอึดใจ เรือ ส.อานนท์ ก็นำทีมของคุณเอก ก็แล่นฝ่าทะเลทางด้านตะวันตกของเกาะแสมสารเข้ามาพร้อม กับ โทรฟี่ ห้อยมาทีหัวเรือ

แก้ไข 13 ก.พ. 61, 11:56

ripper_ma(495

)

คห.2: 13 ก.พ. 61, 08:36

ผลงานจากทีม คุณเอก สุมหัว กระโทงร่ม หนักราว 30 กิโลกรัม ช่อนทะเล ราว 20 กิโลกรัม หนึ่งตัว และ 5-6 กิโลกรัม อีก 3 ตัว ปลากินอีก 1 หลัวใหญ่

ripper_ma(495

)

คห.3: 13 ก.พ. 61, 08:37

นานหลายปีแล้วที่เรา...ผลักไสตัวเองให้โดดเดี่ยว...ท่ามกลางความเงียบงันของความรู้สึกความจอกแจกจอแจของเสียงพูดคุยและเสียงเครื่องยนต์ของสังคมเมือง...ก็สนั่นหวั่นไหวอยู่รอบตัวเรา...เรามักพบความเอื้ออารี...ความเป็นคน”ดี”ของผู้คนในโลก Social …คน”ดี” ผู้ซึ่งประนามการกระทำที่เค้าเหล่านั้นไม่เห็นด้วย ว่าเป็นสิ่งเลวทรามต่ำช้า...และหยามเหยียดมันอยู่เสมอ...

ripper_ma(495

)

คห.4: 13 ก.พ. 61, 08:37

เรารอคอยการส่งแขก ของกัปปิตันแก๊ว อีกเกือบชั่วโมง ในราวหกโมงเย็น เราก็ได้หันหัวเรือออกจากท่าเรือ และอีกราวชั่วโมงก็มาถึงสถานที่ไดน์หมึก ซึ่ง จะกลายเป็นทั้งเหยื่อคน และเหยื่อตกปลา กับปิตันแก๊ว รำพึงถึงความอัตคัดของ หมึกในฤดูกาลนี้ ซึ่ง ก็เป็นไปตามที่แกบอก คืนนั้น เราปั่นหมึกจนถึง เที่ยงคืน เพื่อที่จะได้หมึกมาราว 50 ตัว

ripper_ma(495

)

คห.5: 13 ก.พ. 61, 08:38

เรามักตัดสินคนอื่น...จากสิ่งที่เราเห็น และข่าวสารที่ได้รับ จากการบอกเล่า หรือสื่อ ที่เราเชื่อว่า ข้อมูลทุกอย่างเป็นข้อเท็จจริง บางครั้งนักบวชผู้ทรงศีลที่เรากราบไหว้ ก็กลายเป็นปีศาจบ้าตัณหา...หรือคนขายบุญสำเร็จรูป...และบางครั้งมหาโจรในสายตาของสังคม...กลับเป็นผู้ที่หาเงินมาก่อสร้างโรงพยาบาลในถิ่นร้างห่างไกล...และงบประมาณไปไม่ถึง...ด้วยประชากรมีจำนวนน้อย...

ripper_ma(495

)

คห.6: 13 ก.พ. 61, 08:39

เรามาทอดสมออยู่ที่ ซากเรือจม ด้วยความหวังจะเจอกับช่อนทะเลตัวงามๆ ที่เมื่อเราเดินขึ้นฝั่งจะได้กางแขน กางขา หน้าเชิด แต่ความเป็นจริงแล้ว เราได้ ฉักฮื้อ หรือที่เรียกให้หรูหราว่า กระมงตาแดง ตัวขนาดฝ่ามือ ที่ นายตั๊ม หลานชาย กับปิตันอี๊ดดึงขึ้นมาด้วยชุดจิ๊กกิ้ง เราจอดทอดหุ่ย ด้วยไม่รู้จะไปไหน มันเป็นแรม 8 ค่ำ ที่กระแสน้ำไหลอย่างเกียจคร้าน จนตีสี่ กับปิตันอี๊ด หมดความอดทน เราก็ย้ายไปยัง กองหินกลางร่องน้ำ ระหว่าง เกาะยุ้งเกลือ กับ เกาะจันทร์

ripper_ma(495

)

คห.7: 13 ก.พ. 61, 08:39

สถานการณ์สร้างวีรบรุษ...เป็นคำกล่าวที่เป็นความจริงเสมอ...และเช่นเดียวกัน โจรบาปหยาบช้าก็เกิดมาจากสถานการณ์ เช่นกัน...เหรียญมีสองด้านเสมอ...ไม่ว่าจะออกหน้าไหน มันก็จะเป็นเหรียญเดียวกันตลอดไป...ซึ่งบางครั้ง ความดี กับความเลว ห่างกันแค่เส้นบางๆเท่านั้น...

แก้ไข 8 มิ.ย. 63, 15:49

ripper_ma(495

)

คห.8: 13 ก.พ. 61, 08:41

ที่กองหินกลางร่องน้ำ เราเจอกระเบนขนาดสิบห้ากิโลกรัม เราเปลืองเวลาบนสาย 20 ปอนด์อยู่ราวๆ 20 นาที และผู้พ่ายแพ้ก็ขึ้นมานอนบนท้องเรือ หลายคนเคยถาม เราจะเอาปลากระเบนมาทำอะไร ทำกินก็ยาก ทำไมไม่ปล่อยมันไป แต่ในคำถามของเค้าเหล่านั้น มันสวนทางกับ จำนวนเงินที่จะเพิ่มขึ้นของคนเรือผู้ยากไร้ ซึ่งจะต่อชีวิตของเค้าและครอบครัวได้อีกหลายวัน หลังจากกระเบน ฉักฮื้อหนักราว 2 กิโลกรัม ก็ขึ้นมาดิ้นปัดๆที่ท้ายเรือ ด้วยทะเล่อทะร่า สวาปามหมึกตาย บนสาย 30 ปอนด์

koleng(89

)

คห.9: 13 ก.พ. 61, 08:41

+++++

ripper_ma(495

)

คห.10: 13 ก.พ. 61, 08:41

เศรษฐีคนหนึ่ง...เพียรทำความดีมาชั่วชีวิต...และวันหนึ่งพลาดด้วยการกระทำที่โง่เขลาของคนในปกครอง...ที่พยายามจะเอาใจเจ้านาย...ทำให้อาคารโรงพยาบาลหรือสะพานข้ามคลองที่สร้างให้ชุมชนยากไร้...ที่ได้เคยสร้างไว้...พังทลายในพริบตา...ประวัติด้านดีไม่เคยมีใครไปขุดคุ้ย...แต่ความโง่ของผู้ใต้บังคับบัญชา...ทำให้สิ่งที่เคยพลาดในอดีตตามมาหลอกหลอน...ครับ เรามักชอบฟังข่าวร้าย มากกว่าข่าวดี...

ripper_ma(495

)

คห.11: 13 ก.พ. 61, 08:42

เราถอนสมออีกครั้งเพื่อมายัง ร่องน้ำโรงโขน ซึ่งอดีตอันเรืองรอง มันเต็มไปด้วย แชกำ โฉมงาม หรือแม้แต่สากดำ ขนาดยักษ์ เราเกี่ยวหมึกเป็นตัวเป้งๆ หย่อนคันลงข้างเรือ เพื่อรอการเข้าฉวยเหยื่อ แต่สองชั่วโมงผ่านไป มีเพียงกระพงหน้าเสี้ยม หนักราว 3 กิโลกรัม กับสร้อยนกเขาตัวเล็กๆ ที่พลาดติดเบ็ดขึ้นมา

ripper_ma(495

)

คห.12: 13 ก.พ. 61, 08:42

ความอดทนของกัปปิตันแก๊วหมดลง เราย้ายอีกครั้ง คราวนี้เลยจากมุมร่องน้ำโรงโขนออกไปทางทิศตะวันตกราวๆ 3 ไมล์ เหยื่อหมึกเป็นยังเหลืออีกอึดตะปือในห้องขัง กับปิตันแก๊ว บรรจงเกี่ยวหมึกตัวใหญ่ บนเบ็ดเบอร์ 15 สายหน้ายาว 4 เมตร ถ่วงด้วยตะกั่วลูกขนาด 1ขีด สายเบ็ดยี่สิบปอนด์ ก็ดิ่งนำหมึกเป็นตัวนั้นลงไปยังพื้นทะเลเบื้องล่าง และทันทีที่ ตะกั่วนอนพื้น โฉมงามตากลม ขนาด 4 กิโลกรัม ซึ่งไม่รู้ซุ่มซาม มาจากไหนก็ดูดหมึกตัวโตลงคอ และออกวิ่งตามแบบฉบับของมัน ซึ่งไม่เปลืองแรงนัก มันก็นอนให้กัปตันแก๊ว ล้วงคอ

ripper_ma(495

)

คห.13: 13 ก.พ. 61, 08:44

คนเร่ร่อนและยากไร้...อย่างผม...คงไม่มีหน้าไปตัดสินว่า...ใครคนไหนเป็นคนดี...ใครคนไหนเป็นคนไม่ดี...ด้วยความไร้ค่า...และไม่รู้จักมักคุ้นกับใครคนไหนที่สังคม...ได้ประทับตราไปแล้วในความเลวทรามต่ำช้า...ที่เค้าได้กระทำ...เราเป็นแค่ขี้เมาคนหนึ่ง...ที่เนรเทศตัวเองออกจากสังคม...

ทะเล...คนกล้า...ฟ้ากว้าง...
อ้างว้าง...เพียงกัน...ฉันเห็น...
ขุนเขา...ตะวัน...จันทร์เพ็ญ...
โดดเด่น...แต่ว่า...เดียวดาย...

กวีบทนี้ดังขึ้นในสมองที่ว่างเปล่าของผม

แก้ไข 13 ก.พ. 61, 12:36

ripper_ma(495

)

คห.14: 13 ก.พ. 61, 08:45

อาหารเที่ยง ที่ผ่านไปให้อิ่มท้อง

ripper_ma(495

)

คห.15: 13 ก.พ. 61, 08:46

ในราวเที่ยงวัน หลังจากอาหารมื้อเที่ยงผ่านพ้นไป ผมก็ตัดสินใจกลับเข้าฝั่ง ด้วยการเดินทางในช่วงเย็นวันศุกร์เพื่อกลับสู่มหานครแห่งคนดี ศรีสังคม นิยมริชารด์มิว การจราจร จะเป็นจลาจล ในเส้นทาง ทางด่วนบูรพาวิถี แม้ว่า กัปตันแก๊วอยากจะรอให้น้ำทรุดช่วงบ่ายสาม ซึ่งช่อนทะเลตัวงามๆ โฉมใหญ่ อินทรียักษ์ จะเริ่มฉวยเบ็ด แต่ปริมาณปลาที่ได้ก็พอที่จะทำให้เราต้องกลับไปนั่งทำอีกราวชั่วโมง

ripper_ma(495

)

คห.16: 13 ก.พ. 61, 08:47