“แสลง” (Slang) อ่านว่า “สะ-แลง” เป็นศัพท์แสงที่แสดงถึงถ้อยคำสำนวน ให้เข้าใจเฉพาะกลุ่มในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แสลงไม่ได้เป็นภาษาที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่ผู้ฟังก็เข้าใจว่า คนส่งสารนั้นต้องการ “สื่ออะไร” (Communicate) ดังนั้น ลักษณะเฉพาะตัวของคำแสลงนั้น “มันมีชีวิต” หาไม่แล้วมันก็จะดิ้นไม่ได้(ภาษาดิ้นได้) อายุไขการใช้งานของมันนั้นไม่ยั่งยืนนาน เป็นไปตามค่านิยมในยุคสมัยหนึ่งสมัยใดเท่านั้น เช่น จิ๊บจ๊อย เจ๋งเป้ง เริ่ด เกรียน ฯลฯ  และ...ไม่นานมานี้ กลุ่มวัยรุ่นที่กรูกันลงมาจากรถตู้ ณ อ่างศิลา ก็ได้ก่อกำเนิดศัพท์แสลง ให้ใครต่อใครหยิบจับนำมาใช้กล่าว...เล่าขานกัน

“ความเก๋า” ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอาชีพ หน้าตา เพศสภาพ วัยวุฒิ หรือคุณวุฒิ  ไม่ว่าคุณจะเป็นตำรวจหรือผู้ร้าย เป็นนักร้องหรือมิตรรักแฟนเพลง แม้กระทั่งจะเป็นนักกฎหมายหรือวิศวกรอะไรก็ตาม แต่ทว่า...มันขึ้นอยู่กับ “ตรรกะทางความคิด” เป็นสำคัญ หากความคิดนั้นรังสรรค์สิ่งที่ดีต่อชีวิต สามารถนำเอาประสบการณ์มาเล่าขาน ให้เกิดการเรียนรู้และนำไปใช้ (Share & Learn) ให้เกิดประโยชน์ได้จริง ก็เรียกว่า “เก๋าจริง” หรือ “เก๋าแท้” เนื้อแท้มักมีคุณภาพดี มีราคา แต่ถ้าหากเป็นเรื่องราวที่ไม่สร้างสรรค์ ผู้ถ่ายทอดวิชาออกมาแล้วเกิดปัญหากับใครๆ ก็จัดว่าเป็นความเก๋าอีกอย่างหนึ่งเช่นกัน แต่เรียกกันว่า “เก๋าเจ๊ง” ไร้คุณค่า ไม่มีราคา แม้แต่หมาก็ยังเก็บเสียงเอาไว้เห่าแมงมุมบนหลังคาบ้านซะยังดีกว่า เป็นต้น

วางตัวเงียบขรึม ไม่ยกตนว่ามีดี...ศรีอะไร คือนิสัยของ “เก๋าแท้” ที่แน่จริงๆ แต่ในทางตรงกันข้าม หากชอบคุยใหญ่คำโต โม้ต่อบริวาร โอ่มาตรฐานว่าข้าฯนั้นมีดี...สีนี้...ศรีโน้น ก็ขอให้ท่านโปรดใช้วิจารณญาณเอาเองเทอญ  ดังนั้น “เก๋าแท้” ไม่ว่าจะอยู่ทิศไหนมุมใด บ้านนอกหรือในเมือง ทักษินหรือบรูพา หรือแม้นว่าจะพูดจาภาษาอะไร คุณสมบัติความเก๋าแท้จะไม่แปรผัน และสามารถปรับตัวให้เหมาะสมต่อสถานการณ์ได้ ส่วน “เก๋าเทียม” นั้นไม่ว่าจะไปที่ไหน แคว้นใด ก็มักจะเช็คอินแสดงตน ให้กองกำลังพลได้รับรู้ว่า ข้าฯนั้นมันไม่ใช่กะพง จะอยู่ยิ่งยืนยงอย่างไรนั้น ก็สุดแท้แต่เจ้าตัวนั้น...จะพรรณนาบรรยาย

วิธีการใช้กระทู้: อ่าน และ คิดตาม ท่านได้รับ “สุนทรียรส” แน่นอน (เน้นว่า “อ่าน-และ-คิดตาม”)
อาการแพ้กระทู้: อ่านแล้วคันในจริต…แพ้แน่นอน (ไม่มียารักษา ให้แก้ที่จิตพิสัย)

ณ ฤกษ์งามยามเทศกาลเดือนน้ำนองเต็มตลิ่ง ก็จะขอนำ “ความเก๋า” นั้น มาใส่กระทงลอยลงไปในพระแม่คงคา เพื่อให้เป็นบทพิสูจน์ว่า อันความเก๋านั้นหนา...มันไม่จำต้องขึ้นรถตู้ไล่ตามใคร และก็ไม่จำต้องจองตารางเวลานัดหมาย เพื่อพูดจากันหลายครั้ง เจอแค่เพียง “นัดเดียว” ก็รู้เรื่องพอสมควรแก่เหตุและเข้าใจได้เช่นกัน ดังนั้น ในเมื่อบทพิสูจน์เรื่องความเก๋านี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับวุฒิ เพศหรือวัย แต่จะขึ้นอยู่กับอะไรนั้น...ไปดูกัน

         

เฮ้ย! มี Trip ตกปลา “พันแล้วมัน” แต่เอาปลาออกไม่ได้ (มึง)จะไป...อ่ะป่าว แถมข้าวกลางวันเป็นอาหารทะเลจัดเต็มด้วยนะเว้ย(ไม่รวมเบียร์) คือคำเชื้อชวนจากไอ้เกลอแก้วคนสนิท หนึ่งในสมาชิกแก็งค์ BMX ยุคขาสั้นหัวเกรียน ได้ส่งเทียบเชิญผ่าน Application Line ชวนให้ไปตกปลา พิเคราะห์แล้ว เห็นว่า(กูก็)ขับรถไม่ไกล ไม่ต้องตื่นก่อนไก่โห่ แล้วก็ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจใคร เพื่อหาเสื้อที่มีสีแสงแรงฤทธิ์มาใส่ ให้ถูกอกตรงใจใครต่อใคร แปลว่ากูจะนุ่งห่มแบบไหนก็ได้ แล้ว(กู)จะปฏิเสธ(มึง)ลงคอได้ยังไงละวะ 

นัดเจอกันหลังไก่โห่ แต่ต้องตื่นพร้อมๆไก่โห่อยู่ดี ขับรถไม่ไกลก็จริงแต่วันนี้...สภาพอากาศเป็นแบบนี้ 

ไม่ใช่เฉพาะสภาพอากาศวันนี้ ที่มีแต่หยดน้ำ สภาพการตกปลา ก็มีหยดน้ำให้ได้รับชมด้วยเช่นกัน 

แต่ช้าก่อน...หากท่านไม่โทรมาเสนอขายสินค้าหรือเสนอให้สินเชื่อส่วนบุคคลในเวลานี้จะดีมาก อ่ะ! ก็มันไม่เกี่ยว จะให้เกี่ยวยังไงไหว...ก็ไม่ลงตัวแน่นอน (นึกถึงเพลงอัสนี-วสันต์) เอาเป็นว่าเรามาฟังกฎกติกา มารยาท ในการตกปลาในวันนี้กันซักหน่อยละกัน 

เบ็ดทุกตัว “ต้องบีบเงี่ยง” (Barbless) นะครับ นี่คือ กฎกติกา มารยาท ในการตกปลาสำหรับ Trip นี้ และ ณ ที่แห่งนี้ 

เพื่อง่ายต่อการปลดเปลื้องพันธนาการออกจากตัวปลา ลดความเสียหายของตัวปลา รวมทั้งลดความเสียหายที่อาจจะเกิดกับตัวท่านเองในกรณีเกิดเหตุที่ไม่อยากให้เกิดด้วยนะครับ 

“เหยื่อก็ขอให้ใช้ตัวใหญ่ๆ หน่อยนะครับ Shock Lead ขอให้เลือกใช้ขนาด 60-80lbs. ขึ้นไปนะครับ ส่วนสาย  ก็ขอให้ใช้ขนาด PE3 ขึ้นไปนะครับ” นี่คือ การขอความร่วมมือของผู้เชิญชวนไปออกรอบตกปลา หาใช่คำแนะนำเชิงโน้มน้าวให้ใครต่อใคร หันมาใช้สาย PE ขนาดใหญ่ เสมือนหนึ่งว่า ข้าฯ คือผู้นำการใช้งานสาย PE ขนาดใหญ่ในการตกปลา(ช่อน) ยังไงยังงั้น 

ที่สำคัญ...ทริปนี้ ตกปลาได้ ให้ปลดเบ็ด ถ่ายรูปเสร็จ ต้องปล่อยกลับคืนสู่บ่อทุกกรณี เพราะนี่คือ Trip “(จ่าย)พันแล้ว(ไป)มัน(ด้วยกัน)” อยากได้ปลากลับไปทำเมนูต่อที่บ้าน ต้องติดต่อขอซื้อหลังไมค์นะครับ 

ลุงโอ๋...เห็นว่าวันนี้ผมลืมเอาหมวกมาด้วย ก็เลยสงสาร เกิดความเห็นอกเห็นใจคนไทยด้วยกัน ก็เลยแบ่งปันหมวกให้ผมไว้ใช้บังเม็ดฝนออกถ่ายรูป/ตกปลา นอกจากรอยยิ้มพิมพ์ใจแล้ว ก็มี “น้ำจิต-น้ำใจ” นี่แหละครับที่เป็นอีกหนึ่ง “เสน่ห์ของคนไทย” 

ขอกราบพระขอบคุณน้ำจิตน้ำใจ สำหรับความห่วงใยที่มีให้เป็นอย่างสูง ไว้ ณ ที่นี้เลยนะครับ

หมายเด็ด คือ หมายสะพานหน้าบ้าน สายเล็กโปรดหลีกเลี่ยงหมายนี้ เพราะตัวเพรียงเกาะเต็มโคนเสา (ส่วนใหญ่ สายเล็กๆ ขาดตลอด นี่คือเหตุผลที่เจ้าภาพขอความร่วมมือให้ใช้สายเบอร์ PE3 ขึ้นไป 

ในที่สุด ตัวเปิด Trip เปิด Game “พันแล้วมัน” ก็เริ่มต้น 

Trip ไหน “ไหล่-ชน-ไหล่” ผมขอละเว้น แต่ Trip นี้ ไหล่นี้ไม่มีใครมากอด โล่งๆ สบายๆ วันนี้ก็ว่างซะด้วย มีหรือจะไม่ไปร่วมสนุกด้วย 

หมายหัวสะพานถูกจับจองซะแล้ว 

“โปรดตรวจสอบตัวเบ็ดของท่านด้วยนะครับว่า บีบเงี่ยงแล้วหรือยังด้วยนะครับ” การปฏิบัติตามกฎกติกา มารยาทส่วนบุคคล ที่ส่งผลต่อการพิจารณาเรียนเชิญท่านเข้ามาร่วมสนุกในคราวต่อไป ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้น การเก็บกวาดขยะจากกล่องโฟมใส่ข้าวและขวดน้ำที่ทิ้งเกลื่อนรอบขอบบ่อด้วยเช่นกัน ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องความ “เก๋า” แต่เป็นเรื่อง “วินัย” ว่าด้วยการรักษาความสะอาดต่อส่วนรวม (อันว่า “วินัย” นี้ หากจะพูดไป ใครๆ ก็อยากมี แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีมัน) 

ใครใคร่ตก...ก็ตกไป ส่วนผม...ก็ถ่ายรูปไป 

ใครอยากจะ “เก๋า” ก็ตามใจ แต่ทำไม(กู)ต้องตามใคร? (ฉันท์ใดก็ฉันท์นั้น หากหนูไม่ลงรถตู้ไปกับเพื่อนๆฉันท์ใด เหตุการณ์นั้นไซร้ก็อาจพลิกผันได้ฉันท์นั้น) 

ฝั่งตรงกันข้าม มี Fly Fishing ด้วย Classic ดีจัง 

เอ้า! จะมัวยืนดูเค้าตี Fly กันทำไมละ แยกย้ายกันไปตกปลาได้แล้ว (ยกเว้นผม เพราะผมก็ยังมันกับการถ่ายรูปอยู่นะ) 

วันนี้ ความอยากตกปลา มีน้อยกว่าความอยากได้ภาพถ่าย (หลังๆมานี้เวลาออกรอบตกปลา ก็มันจะเป็นแบบนี้อยู่เนืองๆ) 

ตกปลาบ้าง ถ่ายรูปบ้าง ชอบแบบไหน ก็ทำแบบนั้นละกัน I decide who I am by what I am doing.[แปล: ผมตัดสินใจว่า ผมเป็นใคร ด้วยการกระทำของผมเอง] 

หนุ่มน้อย หน้าตาดี น้ำใจงามผู้นี้ ชอบขนานนามตัวเองว่า “ลุง” 

ถ่ายภาพนี้เสร็จ ก็ได้เวลาวางกล้องถ่ายรูปไว้ที่เบาะท้ายรถละครับ 

ตัวแรกสำหรับวันนี้ มาแล้วครับ ไม่แห้วเป็นใช้ได้ 

ลุงโอ๋ ขอเข้ามาพิสูจน์ว่าปลาที่ตกได้นะ ปลาเก๋า ตาม Theme ของ Trip นี้หรือเปล่า!