ประวัติศาสตร์บางเล่มบอก พ้นจากสมัยของมนุษย์ถ้ำ - คนเริ่มรู้จักการเกษตรกรรม-ปศุสัตว์ แทนการล่าสัตว์ หาพืชมากิน

แต่บันทึกยังคงบอกว่า สัญชาตญาณในการของล่ายังคงหลงเหลืออยู่ในตัวคนอยู่ พวกเขายังมีความกระหายในการล่า

สัตว์ป่าถูกล่าทุกปี กระทั่งคนในประเทศที่พัฒนาแล้วเขาก็พากันไปล่าสัตว์ในประเทศที่ด้อยพัฒนา ที่ที่เงินมีปากเสียงมากกว่ากฎหมาย นั่นแสดงว่าคนเรายังมีสัญชาตญาณในการล่าเสมอ ไม่ว่าคนเราจะพัฒนาให้มีความศิวิไลซ์ขนาดไหนก็ตาม

คนยังตักตวงจากธรรมชาติอย่างมิรู้จบ คนจับปลา คนหาของป่า คนเก็บน้ำผึ้ง คนเก็บรังนก คนจับกุ้ง ทั้งหมดเพื่อการดำรงชีพ และสอดคล้องกับพฤติกรรมการล่าอย่างกลมกลืน

อาหารธรรมชาติร่อยหรอลงไป แต่นิสัยการล่า รวมไปถึงการประกอบอาชีพ ยังไม่จบสิ้น

ถ้าการล่าได้ตัวของนักล่า การตกปลาได้ของคนตกปลา ถือเป็นชัยชนะ เป็นการดำรงเผ่าพันธ์ต่อไปของคน

แม่น้ำ ทะเล ที่ต้องสูญเสียปลาครั้งแล้วครั้งเล่า เคยรู้สึกพ่ายแพ้บ้างหรือไม่? เคยรู้สึกเสียใจหรือไม่ที่ไม่สามารถปกป้องสิ่งมีชีวิตที่เป็นสมบัติของมันได้?

และถ้าหากเรายอมให้แม่น้ำและทะเลพ่ายแพ้ตลอดไป แล้วพวกเราที่เป็นนักตกปลา เป็นคนจับปลา จะชนะอยู่ได้ตลอดไปหรือ??

ชัยชนะแต่ฝ่ายเดียวมีจริงหรือ??

วันเสาร์ที่ 27 พ..ย 47

  ผมไปถึงวัดกลางคลองสี่ จุดนัดหมายจุดแรก ราวๆ  9 โมง เจอน้าจัง..ดั๋ย และน้าฉลามชลนั่งทอดอารมณ์รออยู่ที่ท่าน้ำของวัดกลางฯ ได้ยินเสียงบ่นว่า บรรยากาศเช่นนั้นจะมีน้ำสีเหลืองอำพัน

  ถัดกันนั้น .. ตามด้วยเสียงบ่นถึงประธานที่นัดไว้ 9 โมง แล้วยังมาไม่ถึง บางกระแสข่าวบอกว่า คืนลอยกระทงที่ผานมา ทั่นประธานเถลไถลกว่าตี 4 แล้วจึงได้กลับถึงบ้าน ถึงกับจะมีพนันกันว่า จะมาทันเวลาหรือเปล่า 9  โมงแล้วตื่นหรือยัง ??

  มื้อสาย รวมตัวกันรองท้อง (ที่ร้านอาหารตามสั่งข้างวัดฯ) ด้วยข้าวราดกระเพราหมู ไข่ดาว บ้างก็สั่งก๋วยเตี๋ยว คนที่แฮงค์โอเวอร์ก็สั่งเกาเหลามาซดร้อนๆ (ทายสิ คนนั้นเป็นใคร??)  คุยกันไปกันมา หยอกเย้ากันถึงเรื่องราวค่ำคืนที่ผ่านมา
   
      ในภาพจะมีตาป้อมยืนบงการอะไรก็ไม่รู้ ตาเอนั่งยิ้มเฉ่ (สงสัยเมาสไปรท์)  ตาเซ น้าหลง  น้ากะโห้ เจ้าของโครงการ กับทั่นประธานต่วย (โพกผม) ก็มาเรียบร้อยแล้ว นับว่าก่อนที่วงสนทนาจะขุดคุ้ยและแคะอะไรไปมากกว่านี้ (ให้ต้องบอบช้ำ 55)

ที่คุยๆขำๆกันเนี่ย ล้วนแล้วแต่เรื่องอำค้างทั้งนั้นแหละ

อำค้าง?? ก็คงจะเป็นการอำค้างประเด็นของการไปชุมนุมที่ร้านน้าผีปลา เมื่อคืนลอยกระทงที่ผ่านมา มีหลายประเด็นมากๆครับ ทุกเรื่องราวล้วนนำเสียงหัวเราะมาสู่ผู้คนในวงสนทนา

นึกว่านายแบบที่ไหนมา CatWalk ที่แท้น้า A_Hutto นี่เอง ดูท่ายืนสิครับ

ตาป้อมไม่กล้าสู้ท่าเลย น้าโห้ก็ยืนเมิน ยังมีน้าบั๊กนี่แหละที่ยังพอแบ่งรับแบ่งสู้ ไหนๆก็เคยอยู่พุงโรมาด้วยกันนี่นา

คนที่ยืนหันข้างอีกคน น้าจักร พ่อครัวประจำโครงการ มากด้วยน้ำใจจริงๆ เตรียมอาหารมาเพียบ

สามหนุ่มสามมุม :-)

ตาป้อมนี่ไม่ยอมหลุดเฟรมเลยนะครับ ผมจะเก็บค่าเมมโมรี่สักวัน

อีกสองคน น้าแจ็ค กับพี่ชาย น้าโจ คู่นี้มาด้วยกันเสมอๆ เห็นตั้งแต่วันนักล่าที่พุเข็มคราวที่แล้ว

น้าจัง..ดั๋ย ไม่พูดพล่ามทำเพลง ถอดเสื้อ ถอดกุงเกง (เอ้ย มะด้ายถอด) ลงไปเตรียมลอกหญ้าออกจากบ่ออนุบาลก่อนใครอื่นเลย

กองเชียร์และแนวร่วม เตรียมตัวลงปฎิบัติการ ที่เห็นถอดเสื้อนั้น น้าหลงครับ  ส่วนน้าต่วยก็ถอดเรียบร้อย เดชะบุญน้าเซยืนบัง ไม่เช่นนั้น อาจจะเห็นพุงทั่นประธาน

ฝั่งหนึ่งของกระชังอนุบาลปลา น้าหลง (ล่องเรือหารัก) น้าต่วย (รักข้ามคลอง--จ้องว่ายข้ามไป) กำลังสาละวนกับการปลดเปลื้อง -- เอ้ย ปลดฝาปิดกระชัง

น้าหลงพายเรือมาช่วยน้าจัง..ดั๋ย กระชังอนุบาลปลา ทำไมหญ้าขึ้นเยอะจริงๆ น่าจะปลูกผักกระเฉดนะครับ น้าโห้ ยอดอ่อนๆ เอามาแกงส้มแป๊ะซะได้ด้วย ไม่เสียเที่ยว

บนบกก็ครื้นเครงไม่น้อย ด้วยอาหารจากฝืมือน้าจักร มาก่อนรายการแรกๆ พะโล้ไก่ และปลาโอดิบ ที่เห็นในแก้วคือ ไวน์ ที่น้าแจ๊คหิ้วมาฝาก

ได้ยินเสียงเรียกจากในน้ำ ตาเอ ตาเอ (เสียงออดอ้อนพอสมควร) ที่แท้ท่านประธานนี่เอง แหม ห่างกันไม่ได้เลย ..... กะน้ำสีอำพันเนี่ย

Full Team แล้วครับ สำหรับทีมในน้ำ เสียงน้าเซบอกว่า ผมตัดสินใจผิดหรือเปล่าที่ใส่กุงเกงยีนส์ลงน้ำเนี่ย ...  (คงไม่ผิดหรอกน้า ถ้าป้ายุ้ยเป็นคนซัก ให้ซักซะให้เข็ด 555 ไม่ได้มางานนี้ โดนนินทาเท่าไรไม่รู้ครับ ผมก็ไม่อยากนับ )

อีกหนึ่งมุมครับ น้าบั๊กกับน้องพัด งานนี้รับหน้าที่เติมอากาศให้ปลาในถุงที่นำขึ้นมาจากบ่ออนุบาล.. เป็นปลาตะพากและปลากะโห้ ที่อนุบาลไว้โดยเด็กหญิงขนมปังปิ้ง

เขียนมาตั้งนาน ลืมรายงานไปเลยครับว่า ขณะนี้ทีมงานปล่อยปลาชุมชนฯ อยู่ที่บ้านของเด็กหญิงขนมปังปิ้ง ที่เอื้อเฟื้อสถานที่ให้พวกเราไปทำเลอะเทอะกันครานี้ และยังเป็นที่อนุบาลปลาอีก  ขอขอบคุณคุณพ่อของเด็กหญิงขนมปังปิ้งไว้ ณ ที่นี้ครับ

เสร็จเรียบร้อย จับปลาใส่ถุงหมด อาหารจากน้าจักรก็พร้อมแล้ว เราตกลงว่าจะรีบกินรีบไป แต่ถุงปลาอยู่บนบน อุณหภูมิชักเปลี่ยนแปลง เลยตกลงยกถุงปลาลงแช่น้ำกันก่อน เทคนิคนี้นำเสนอโดยน้ากะโห้  เพราะกลัวปลากะโห้จะ พะงาบๆๆ


ขอจบภาค 1 แค่นี้ก่อนนะครับ พอดีมีงานด่วนเข้ามา อดใจภาค 2 พรุ่งนี้นะครับ :-)