แผลเป็น...ที่ไม่มีรอย...: SiamFishing : Thailand Fishing Community

แผลเป็น...ที่ไม่มีรอย...

ripper_ma(495

)

ตั้ง: 15 พ.ค. 58, 16:45

ทิวสน...กิ่งไผ่...เอนลู่...
ลมอรุณเฉื่อยฉิว...
เช้านี้จะสร่างเมาที่ใด...

เป็นอีกครั้งในการเดินทางที่เหว่ว้าและเงียบงัน...และโอกาศได้คิวทอง...จากกัปตันคิวทองนั้นหายาก...พอๆกับ...ปริมาณปลาในอ่าวไทย...พฤหัสฯที่ 4 พฤษภาคม 2558 ผมพาตัวเองออกจากมหานคร...ที่มีแต่คนแปลกหน้า...มุ่งสู่แหล่งตกปลาใกล้กรุงฯ...และเช่นเคย..การเดินทางผ่านถนนต่างๆในมหานคร...ใช้เวลาเดินทางพอๆกับ...ปลายทางด่วน...ไปอ่าวแสมสาร...

ทุกคห.

ripper_ma(495

)

คห.1: 15 พ.ค. 58, 16:48

ชีวิตที่เหว่ว้า...ในมหานครที่เต็มไปด้วยผู้คน...แต่ในหมู่คนปราศจากการสนทนา...ยิ่งทำให้เรารู้สึกเหมือนอยู่เพียงลำพังในสังคมนี้...ทั้งที่ในขณะนั้นเราเดินเบียดเสียดกับกลุ่มคนบนถนน...ผมเองไม่ได้ปารถนาการมีชีวิตเช่นนี้...แต่จะทำอย่างไรได้...แม้เราไม่ได้เลือกที่เป็น...แต่ในเมื่อคนที่เรารัก...เลือกจะจากไปสู่อนาคตที่ดีกว่า...มากกว่าจะอยู่กับคนอย่างผม...ใช่... เราจะยังไม่ตาย...เพียงแต่หัวใจเท่านั้นที่สลาย...

รถญี่ปุ่นเก่าคร่ำคร่า...เครื่องยนต์ขนาด 1,800 ซีซี...วิ่งไปกระตุกไป...แต่มันก็พาผมไปจนถึง...ท่าเทียบเรือ...แสมสารฟิชชิ่งบริจ์ด โดยใช้เวลาไปเกือบๆจะสี่ชั่วโมง...ท่าเรือวันนี้ดูเงียบงัน...ปราศจากเรือ...คงมีแต่เรือ ส.อานนท์ ของกัปตันคิวทองของเรา “กัปปิตัน แก็ว”...จอดอยู่เพียงลำพัง...ส่วนเรือลำอื่นไปทอดสมอหลบลมที่ข้างเกาะแสมสาร...
หกโมงเย็น...เราก็นำ ส.อานนท์ ออกจากท่าเรือ ฟิชชิ่งบริจ์ด หันหัวไปทางซ้ายมือผ่านกระโจมไฟ...เพื่อไปไดน์หมึก...ทันทีที่เรือ ส.อานนท์ พ้นไปจากหัวเกาะแสมสาร...กระแสลมก็หอบเอาคลื่นลูกใหญ่เข้ากระแทกลำเรือจนน้ำกระเซ็นเปียกไปทั้งหัวเรือ...ไม่ต้องทำนาย...คืนนี้ผมคงจะต้องทรมาณด้วยอาการเมาเรืออย่างแน่นอน...

ripper_ma(495

)

คห.2: 15 พ.ค. 58, 16:51

คนเมาชีวิตอย่างผม...ทุกครั้ง...จะหาเรื่องเปิดขวดเหล้า...และดื่มมันอย่างกล้าหาญ...ด้วยเหตุผลนับร้อย...แต่อย่างเดียวที่เป็นความปารถนาจริงๆ...คือเมาให้ลืมอะไรบางอย่าง...ลืมช่วงหนึ่งในชีวิต...แต่สุดท้ายเมื่อสร่างเมา...ความทรงจำมันก็กลับมาถามไถ่...อีกครั้ง...

แก้ไข 8 มิ.ย. 63, 15:54

ripper_ma(495

)

คห.3: 15 พ.ค. 58, 16:52

เราเปิดไฟไดน์หมึกตั้งแต่...พระอาทิตย์ลาจากขอบฟ้า...ในคืนเดือนแรม 10ค่ำ เช่นนี้กว่าพระจันทร์จะขึ้น...เราคงมีเวลาไดน์หมึกได้หลายสิบกิโล...ซึ่งปริมาณหมึกคงจะพอต่อการตกปลา...และคงมากพอที่จะนำไปกำนัลคนที่เรารู้จัก...กัปตันแก๊ว หรี่ไปครั้งแรก ในราวเที่ยงคืน...ในคืนเดือนมืดที่เราคาดหวังไว้กับปริมาณหมึก...ก็สลายหายไปเหมือนควันที่โดนลมพายุพัด...หมึกที่ลอยขึ้นมาบางตัวมาก...และแถมยังตัวเล็กขนาดที่คนเรือเรียกว่า “หมึกลูกเอ็ม” คือมันยาวราว ลูกกระสุนปืน เอ็ม 16 ตัวเล็กขนาดนิ้วก้อยของคนที่เรารัก...แต่จะทำอย่างไรได้...ในเมื่อมารดาแห่งสรรพชีวิต...ให้เราได้เพียงแค่นี้...เราก็ได้แต่ค้อมหัวคารวะ...

ripper_ma(495

)

คห.4: 15 พ.ค. 58, 16:53

นานหลายปี...ที่เธอจากไป...ด้วยเหตุผลสั้นๆง่ายๆ...เราก็ได้แต่ยอมรับ...เรายิ้มให้ตัวเองเสมอเมื่อนึกถึงคืนวันที่ผ่านมา...ความสุข และความทุกข์...เป็นของคู่กัน...ในขณะที่เราโศกสลด...ใครคนหนึ่งที่เรารัก...ก็อาจจะกำลังมีความสุข....

ripper_ma(495

)

คห.5: 15 พ.ค. 58, 16:53

ทันที่ที่ เดอะเบส ทายาทผู้มากฝีมือ ของกัปตันแก๊วเก็บแหขึ้นจากท้องทะเล...กัปตันแก๊วก็สตาร์ทเครื่องเรือ...และบ่ายหน้าไปยังหินกองกระรังเทียม...เพื่อตกปลา...เราวิ่งเรือฝ่าคลื่นลูกสูงราว เมตร ถึง สองเมตร เรือ ส.อานนท์กระเด้งหน้า กระเด้งหลัง ราวๆ ชั่วโมงเมื่อมาถึงกระรังเทียม...เดอะเบส...ก็หยิบหมึกหอมตัวโต เกี่ยวเข้ากับเบ็ดขนาด 1 โอ สองตัว สาวสายหน้ายาวราว 3-4 เมตร ผูกตะกั่วหนักราว 3 ขีด กับหนังยาง และสายสายเอ็นขนาด 20 ปอนด์ จากรอกจีนแดง และคันสัญชาติเดียวกัน เหวี่ยงตะกั่วลงน้ำ...ด้วยขนาดของหมึกหอมที่เดอะเบส เกี่ยว ผมแอบคิดในใจ ได้ตัวไหนที่กล้ามากินหมึกหอมตัวขนาดนี้คงไม่มีรายการเหงื่อไหลไคลเคล็ดเป็นแน่...

ripper_ma(495

)

คห.6: 15 พ.ค. 58, 16:54

คิดถึง บอกได้คำเดียว ว่าคิดถึง...
คิดถึง เวลาเหล่านั้น ที่ผ่านมา...
จะมีก็แต่เพียง...ภาพถ่าย...
ที่จะช่วยดึงความทรงจำเหล่านั้น...ให้กลับคืนมา...
เพื่อที่จะได้รู้ว่าเวลาเหล่านั้น...น่าคิดถึงเพียงใด...
การคิดถึงใครสักคน...มันมักจะนำความปวดร้าวมาให้...แต่เราก็ยังคิดถึงใครคนนั้นเสมอมา...ในทุกครั้งที่เราว่าง...หรือทุกครั้งที่เราผ่านสถานที่...ที่เราได้เคยไปกับคนที่เรารัก...เป็นอย่างนั้นไหมครับ...ทุกท่าน

ripper_ma(495

)

คห.7: 15 พ.ค. 58, 16:56

ความตื่นตัวของผม...ทำให้อะดีนารีนในร่างกายหลั่งออกมา...อาการเมาเรือ...ไม่แสดงอาการ ทั้งที่การยืนทรงตัวบนเรือทำได้ยากสำหรับเราชาวดอย...แต่เมื่อผ่านไปราว 10 นาที กับความเงียบ...อาการเมาเรือก็กลับมายึดสติสัมประชัญญะ อีกครั้ง ...คนที่เคยเมาเรือคงรู้ดี...ความทรมาณของมัน...บรรยายด้วยตัวอักษรไม่ได้...ทุกครั้งที่คุณโงหัวขึ้น...ความคลื่นเหียรก็จะวิ่งเข้ามาจับที่ลำคอของเรา...และเราพร้อมที่จะพุ่งของเหลวหรือสำรอกอาหารที่ยังไม่ย่อย จากกระเพาะ ออกมาทางปากและจมูกของเรา...เช่นเดียวกันผมล้มตัวลงนอนที่เก้าอี้ยาวหน้าเรือ...บอกไม่ได้ว่าเมาเหล้าหรือเมาเรือ...เพียงแต่รู้ว่าหากยังยืนอยู่ผมคงได้สำรอก...เหล้าและข้าวที่ยัดใส่ปากไปก่อนหน้านี้แล้ว…ผมหลับไปด้วยพิษเหล้าผสมคลื่นลมที่พัดหนักหน่วงในคืนวันที่ 4 พฤษภาคม 2558 รู้สึกตัวอีกครั้งราวหกโมงเช้า...ด้วยเสียงรอก ที่ดังสนั่นหวั่นไหว...ผมหรี่ตามอง..ด้วยอาการที่ลุกไม่ไหว...เห็นเดอะเบส...คว้าคันขนาด 20-30 ปอนด์ ขึ้นเซ็ทฮุค...คันเบ็ดก็งุ้มลงด้วยแรงดึงมหาศาล...อีกราว 10 วินาทีต่อมา... “ขาด” คือเสียงพิพากษาของเดอะเบส...พอการแสดงจบผมก็หลับตาลงอีกครั้ง

แก้ไข 15 พ.ค. 58, 17:06

ripper_ma(495

)

คห.8: 15 พ.ค. 58, 16:57

ราวหกโมงเช้า...กระแสคลื่นยังคงรุนแรง...ผมฝืนตัวเองไปล้างหน้าและแปรงฟันที่กระทงท้ายเรือ ...กัปตันแก๊ว เริ่มหุงข้าว และเตรียมหารอาหารเช้าให้...และทันทีที่กัปตันแก๊ว เทไข่ลงกระทะเพื่อทอดไข่เจียว...กลิ่นไข่เจียวก็ลอดมากระทบประสาทจมูก...นั่นแหละความอดทนสุดท้ายของผมก็หมดลง...ของเหลวพร้อมกากอาหารก็พุ่งสวนออกจากปากและจมูกผม...เสียงกัปตันแก๊วถาม...อ้าวเมาเรือแล้วเหรอ...พุดโธ่...ไม่น่าถามนะกัปตัน...

เจ็ดโมงครึ่ง...เราย้ายจากกองหินเทียมกองนอก มายังร่องน้ำยุ้งเกลือ...ลมและกระแสคลื่นอันบ้าคลั่ง...ในตอนนี้หายไป...ราวกับเหมือนมันเคยเกิดขึ้นมาก่อน...ผมโงหัวขึ้นมาจากม้านั่ง...กัปตันแก๊วยืนยิ้มเผล่...ผลักจานข้าว พร้อมยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะหน้าเรือ... “กินซะก่อน...จะได้มีแรงอ๊วก...ฮ่าๆ”...หลังจากผมตักข้าวคำแรกใส่ปาก...คัน 20-30 ปอนด์จากจีนแดง...ก็โค้ววูบ...รอกราคาถูกๆ...ก็ส่งเสียงสนั่นหวั่นไหว...ผมโยนจานข้าว...ดึงคันออกจากกระบอกเสียบคัน...และไม่ต้องเซ๊ทฮุคให้เสียเวลา...แรงดึงมหาศาลขนาดนั้น แอ๊คชั่นคันราคาถูกบอกว่า การสบัดกลับของคันตัวเบ็ดปลายสายได้ฝังเข้าในลำคอของ โฉมตากลมตัวนั้นแล้ว...และอีกไม่ถึง 5 นาทีต่อมา ...โฉมตากลมขนาดที่เป็นโทรฟี่ 8-9 กิโลกรัม ด้วยการประเมินของกัปตันแก๊ว ก็ขึ้นมาให้กัปตันแก๊วล้วงเหงือกปลดเบ็ด... และมันก็เป็นโฉมงามตัวเดียว...ของกองหินเทียมแห่งนี้...ซึ่งหลังจากนั้นอีก2 ชั่วโมง คงมีแต่ความเงียบ...มาอีกแล้ว...ความเงียบผู้เป็นเพื่อนเก่า...

ripper_ma(495

)

คห.9: 15 พ.ค. 58, 16:58

หมึกพวง...ที่ยุ้งเกลือ

ripper_ma(495

)

คห.10: 15 พ.ค. 58, 16:59

ในเมื่อ...เธอมาอย่างง่ายๆ...เธอผู้เป็นคนที่ผมรัก...เธอก็จากไปอย่างง่ายๆเหมือนที่เธอมา...ใช่เธอไม่ได้ฆ่าผม...แต่...หัวใจผมเท่านั้นที่สลาย...ใช่...เธอไม่ได้ทำร้ายผม...แต่ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น...ไว้ให้ผมลูบคลำ...และระลึกถึง...เมื่อความเงียบผู้เป็นเพื่อนเก่ามาเยือน...

ripper_ma(495

)

คห.11: 15 พ.ค. 58, 17:00

เราไม่อดทนกับร่องน้ำลึกข้างเกาะยุ้งเกลืออีก...กัปตันแก๊ว ย้าย เรือ ส.อานนท์ มุ่งไปยังกองหิน เกาะจาน...ด้วยความต้องการของผม...เพื่อไปหาปลากระติก...ปลาเบญจพันธ์...ขนาด 3-4 ตัวโล...เพื่อนำไปกำนัลคนรู้จัก...และหวังว่า...มารดาแห่งสรรพชีวิตคงปูนบำเหน็จ...คนใจสลายที่เร่ร่อนมาจากเมืองกรุงบ้าง...และไม่ผิดหวัง...เทพีแห่งโชคก็ตอบรับเรา...เราได้ปลากระติกเต็มคูลเล่อร์...รวมถึงโฉมงามตากลม ตัว 1 โลครึ่ง ถึงสองโล อีก 5ตัว ซึ่งมากเพียงพอแล้วที่จะแบ่งปันให้คนรู้จัก...บ่ายโมงครึ่ง...เราก็หัน ส.อานนท์กลับฝั่ง...เพื่อเดินทางกลับมหานคร...แห่งคนแปลกหน้า...

แก้ไข 22 พ.ค. 58, 12:24

ripper_ma(495

)

คห.12: 15 พ.ค. 58, 17:02

ผมขับรถผ่าน...ถนนแยกเข้าหาดจอมเทียน...ความทรงจำเก่าๆก็เข้ามาทักทาย...หลายสิบปีที่ผ่านมา...ผมเคยมาที่นี่ กับคนที่ผมรัก...ทำให้ผมนึกถึงจดหมายเก่าคร่ำคร่า...ที่ผมเป็นคนเขียนเพื่อส่งให้...เธอคนที่ผมรัก...ซึ่งได้เขียนทิ้งไว้...เมื่อหลายปีก่อน...และมันก็ไม่เคยถูกส่งไปให้คนรับ...มันเก่าจนเหลืองกรอบ...รอยพับเป็นสีน้ำตาลพร้อมที่จะขาดได้ทุกเวลา...ผมเก็บมันไว้...เฝ้าอ่านทุกครั้งที่เมามาย......มันเขียนว่า

ripper_ma(495

)

คห.13: 15 พ.ค. 58, 17:02

ฉันรู้...ว่าเธอรู้...ในสิ่งที่ฉันได้ “พูด”...ออกไป
แต่ฉันไม่มั่นใจ...เลยว่า...ในสิ่งที่เธอบอกว่าเธอ “รู้”
คือ “สิ่ง” ที่ฉันหมายใจจริงๆ...

...สวัสดี...

ripper_ma(495

)

คห.14: 15 พ.ค. 58, 18:31

ทานหมึกกระตอย...ที่เหลือกลับมาด้วยกันครับ...ทุกๆ comment...

ripper_ma(495

)

คห.15: 15 พ.ค. 58, 20:24

[q][i]อ้างถึง: เอก สุมหัว posted: 15 พ.ค. 58, 19:50[/i]
รอ�

อ้างถึง: เอก สุมหัว posted: 15 พ.ค. 58, 19:50
รอชมโฉมไซร์ 10 อยู่หลายวันละครับ

ยินดีกับผลงานด้วยครับ

เชิญ...ทานโฉมทอดนำปลาด้วยกันครับท่าน เอก...

ripper_ma(495

)

คห.16: 18 พ.ค. 58, 08:04

อ้างถึง: johnways posted: 17 พ.ค. 58, 18:39
คอเดียวกันเลยนะนี่

ยินดีครับ...
เอ้า...ชนแก้ว...ครับ

ripper_ma(495

)

คห.17: 18 พ.ค. 58, 08:06

อ้างถึง: e.ta.a posted: 17 พ.ค. 58, 22:10
บรรทัดแรกพอผมได้อ่าน.....แวบ...ความรู้สึกแรกผมนึงถึง เฮีย นรินทร์ ลิขิตชลธาร แสมสาร เลยครับ

ขอบคุณครับ...ผมยังไกลกับ...คุณนรินทร์ฯ ครับ...จริงๆแล้ว...คุณเธียรชัย ลาภานันต์...Idol...ครับ...

ripper_ma(495

)

คห.18: 18 พ.ค. 58, 09:41

อ้างถึง: mangray posted: 18 พ.ค. 58, 08:43

ดื่มเพื่อลืมเธอ

ตอนนี้...ดื่มเพื่อลืมหนี้...ครับ

ripper_ma(495

)

คห.19: 18 พ.ค. 58, 09:42

ขอบคุณทุก'ment...ครับ

ripper_ma(495

)

คห.20: 18 พ.ค. 58, 10:13

อ้างถึง: AngelDevil posted: 18 พ.ค. 58, 09:47
แสมสาร ปลาน้อยมากๆๆๆ ได้แค่นี้ก็ถือ ว่าโอเคแย้วครับ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจครับ...แต่จำนวนปลาขนาดนี้...มากพอ...สำหรับคนตกปลาเร่ร่อน และยากไร้...พอที่จะไปกำนัลเพื่อนผองและญาติมิตร...ครับ...

ripper_ma(495

)

คห.21: 18 พ.ค. 58, 10:14

อ้างถึง: ไทดงหลวง posted: 18 พ.ค. 58, 10:07
อ่านแล้วเหมือนนิยายที่ดำเนินเรื่องไปสลับกับความเป็นไปในเหตุการณืปัจจุบัน มันเหมือนมีสองภพในเวลาเดียวกัน เยี่ยมครับ

ครับเจตนาเป็นอย่างนั้นครับ...ขอบคุณครับ...

ripper_ma(495

)

คห.22: 18 พ.ค. 58, 14:34

[q][i]อ้างถึง: ...YOD... posted: 18 พ.ค. 58, 13:38[/i]

+++ บางครั

อ้างถึง: ...YOD... posted: 18 พ.ค. 58, 13:38

+++ บางครั้ง มันก็ไม่ใช่ แค่ "ดื่ม" แต่เราต้องการ "ลืม" บางสิ่ง ที่ติดค้างอยู่ในใจ เท่านั้นจริงๆ

อ่านเรื่องราว ถ้อยคำ ที่ร้อยเรียง ประโยคนี้ ก็ลอยขึ้นมาทันที

เชิญครับ...ทำแก้วเบื้องหน้าให้ว่างเปล่า...จะได้ลืมอะไรๆ...ไปสัก...ขณะ...

ripper_ma(495

)

คห.23: 18 พ.ค. 58, 22:13

โอ้...ขอบคุณครับ ท่านAladdin ท่านgnohp ท่านไต๋จำเป็น ท่าน...YOD... ท่านking_abu...ท่านtuey_tec...ท่านgungungun...ท่านน้องวิน ...และทุก ความเห็นครับ...

ripper_ma(495

)

คห.24: 19 พ.ค. 58, 11:00

อ้างถึง: yoryong posted: 19 พ.ค. 58, 10:01
ได้เข้ามาดู และอ่านทีไร เหมือนได้ไปนั่งอยู่ข้างๆ ทุกครั้ง

ขอคาราวะหนึ่งจอก

ขอบคุณครับ
...ชูจอก...ร่วมดื่มชมจันทร์...
...วิกาลดึกดื่น...พึงเมามาย...
คำพูดหลังเมามาย...คือคำพูดจากดวงใจ...

ripper_ma(495

)

คห.25: 19 พ.ค. 58, 11:02

อ้างถึง: never posted: 19 พ.ค. 58, 10:15
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ.............

กับการเสีย สิ่งที่เรารักมากที่สุด..........อีกสิ่งหนึ่ง..

และขอชื่นชม...กับการยอมรับ และยังสู้กับมัน.......

สู้....สู้.....และสู้ๆ ครับน้า.......
.................ชีวิตเราก้อเหมือนกับการออกทะเล ไปหาปลา......ก้อแค่ออกเรือไป......โดยไม่รู้ว่าปลาที่ไปหา (จุดหมายที่เราใผ่ฝัน)
จะมีรึเปล่า..แต่อย่างน้อยเราก้อออกไปหามัน อาจเจอคลื่น ลูกเล็กบ้าง...ใหญ่บ้าง.....แต่ก้อสามารถผ่า่นพ้นมาได้....
ชีวิตเรา ก้อเช่นกันครับ...........ต่องฝ่าฟัน...อุปสรรค ต่างๆนาๆ ที่วิ่งเข้ามาในชีวิต สู้ๆครับน้า บ้านหลังใหญ่..ใจดีหลังนี้.....มีพร้อม และให้กำลังใจเสมอมาครับน้า

ขอบคุณครับ...การออกไปตกปลา...จะได้มากหรือน้อย...ไม่สำคัญครับ...เพราะ...

ที่นี่...จะมีปลาหรือไม่ล้วนไม่เป็นไร...
ถึงอย่างไร...ข้าพเจ้าก็นั่งตกปลา...