Topper หวด Moutokenmaru ออกไปสุดกำลัง .......

ผมมองเห็นเหยื่อหลังชมพูตัวนั้นชัดเจน เวลาที่มันว่ายเลื้อยซ้ายทีขวาที บนยอดแนวปะการัง ......

จุดตัดของความอันตรายก็คือ แนวดำๆรอยต่อระหว่าง ขอบเหวแห่งความลึกที่เป็น Drop Off มันลึกลงไปสุดหยั่ง ....กับแนวปะการังอันสวยงามในแนวน้ำตื้นๆ

สติ๊กเบทตัวน้อยว่ายอย่างบอบช้ำโซซัดโซเซหนีตายออกมาจากแนวน้ำตื้น .......

มันออกมาจากระยะ Safe Zone แค่ 1-2 เมตรเท่านั้น ......

ตูม !!!!!!!!!!!

Carpenter KLL The Blue Lagoon  80/43

พบกับงานหนักทันทีทันใด

มันเป็นเรื่องของ " รู "  อีกแล้วครับท่าน .....

เก๋าดอกดำตัวน้อย ตัวนี้หลงไหลในสติ๊กเบทราคาเรือนหมื่นบาทเข้าเต็มคำ .....

อย่างที่เห็นในภาพ ...... น้ำตื้นแค่ไม่กี่เมตร ......

วินาทีนรกที่สู้กับมัน ทุกคนได้แต่มองจนไม่ได้สนใจที่จะถ่ายภาพ ........

เก๋าตัวเล็กๆแบบนี้ ตกไม่ยากครับ ....ผมยืนยัน .... พวกมันตะกละพอๆกับนักกการเมืองในสภา ....

แต่สิ่งที่ยากกว่าทำให้มันกิน ......คือหลังจากที่มันกินแล้ว ....

" จะเอาตัวมันขึ้นมา " ยากกว่าหลายเท่าตัวนักครับ ......

เก๋าลูกหมู ยังยึดยื้อกันแทบบ้า .....

แต่ที่นี่ .... น้ำลึกแค่ไม่ถึงสิบเมตร .....

ระบบแอร์แบคในตัวของปลาเก๋า ยังไม่ทำงานครับ .....

คนจึงต้องสู้กับมันจนปลาหมดแรงไปเอง ......

ผมเห็นท๊อปเปอร์สู้กับปลาตัวนี้ได้อย่างละเอียดละออ ทั้งรุก ทั้งรับ .....

ท่านที่ติดตามมาว่า .... ไอ้นีชักเพ้อเจ้อ ...แค่ปลาเก๋าตัวเดียวเขียนอวยกันเสียยาวเหยียด .....

" สิบปากว่า ไม่เท่าตาเห็น " .... " สิบตาเห็น ไม่เท่ามือคลำ " ต้องลองครับ .....

สำหรับผม .... ปลาเก๋าดอกตัวขนาดนี้ น้ำตื้นขนาดนี้  ยากกว่า กระมงพร้าวหลายเท่าตัวนัก

ผมหวดเหยื่อออกไปอย่างเหมือนคนบ้า .......

บางครั้ง .....ก็มีแวบบคิดในใจ ....

ชาติที่แล้วหรือชาตินี้ผมไปทำบาปทำกรรมอะไรเอาไว้หนักหนา .....

ถึงหาความสบายในชีวิตไม่ได้เลย ......

ต้องมาวนเวียนเหวี่ยงไอ้เหยื่อบ้านี่ออกไป แล้วก้หมุนกลับมา แล้วก็เหวี่ยงออกไป แล้วก็หมุนกลับมา .....ทำอย่างนี้วนเวียนอยู่เรื่อยไป ไม่มีหยุด ....

เอาคันเข้ากระบอกเสียบ .....จะไปหยิบเหยื่อมาเปลี่ยน ......

กัปตันบอกขอลองตีหน่อย ......อยากลองคันของผมดูบ้าง .........

ไม้เดียวเท่านั้น .......

ตูม !!!!!!!

กัปตันมูฮาเม็ด ร้องลั่น ... เรียกผมโวกเวก

Master Chef .... Master Chef  Come on Come on

Carpenter The Blue Lagoon 83/32 ของผมงอหงิกเหมือนพริกโดนไฟเผา

ผมรับช่วงต่อจากกัปตัน .......ผู้ซึ่งชอบเอาคันไปลองตีมากกว่าลองอัด ......

สัมผัสแรก คันงอโค้งจนมาถึงด้าม ......

สายในรอกวิ่งหวีดหวิวกรีดร้องเร้าใจ ......

กัปตันวิ่งกลับเข้าไป คอนโทรลเรือให้ตามปลาออกไปในแนวขนาน ......

กัปตันถึงต้องส่งคันคืนมาให้ผม ......

ปลาตัวนี้กินจากด้านในน้ำตื้น แล้ววิ่งรวดเดียวออกไปยังแนวน้ำลึก .......

เรือต้องถูกบังคับให้เดินคู่ขนานกับปลาไปตลอด .....

โดยจะไม่ให้ปลาว่ายนำหน้าเรือ .......

แต่จะให้เรืออยู่ด้านข้างขนานตามปลาออกไปยังแนวน้ำลึก ....

จุดเปลี่ยนมันอยู่แค่นั้นเองครับ .....

ถ้าปลาว่ายนำหน้าเข้าสู่แนวรอยต่อระหว่างหน้าผาปะการัง ( Drop Off )

เมื่อปลาว่ายพ้นแนวน้ำตื้น มักจะกดหัวลงสู่แนวน้ำลึกเพราะจะได้แรงปะทะจากกระแสน้ำเข้าช่วย .....

มุมของสายจะพาดกับแนวปะการัง หากเรือยังตามหลังปลา .....

กัปตันจะเอาเรือปะคองเข้าด้านข้างเป็นแนววขนาน เพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัยจากเรื่องนี้เป็นสำคัญมากๆ ......

อยากโดนของใหญ่ อยากได้ของดื้อ คราวนี้โดนสมใจอยาก .........

ลีลาอันเป็นเอกลักษณ์ และ พละกำลัง บวกกับ นิสัยใจสู้ ไม่มียอมแพ้ง่ายๆ ของกระมงพร้าว ....

คือสิ่งที่เย้ายวนชวนให้หลงไหลยิ่งนัก .......

หลังจากวิ่งยาวๆแบบเอร็ดอร่อยสะเด่าไข่ อย่างสนุกสนาน ....

มันก็หยุดลงพร้อมกับออกลวดลวย "ดื้อ"  ตามสันดอน ......

บททดสอบความอดทน ... กับช่วงนี้ถือว่า " มันส์ " ยิ่งนัก ......

ยิ่งใหญ่ยิ่งหนัก ยิ่งตื้อ .....ยิ่งดื้อ

พอมันพักเริ่มมีแรง ....

มันก็จะวิ่ง ...... พอมันวิ่งหมดแรง ....

มันก็จะเอาตัวอันแบนๆแขวางน้ำและ " ดื้อ " อีกครั้ง

" ตวามอ้วน ช่วยท่านได้ " .......

Popping ความอ้วนจะทำให้ท่านได้เปรียบ .....

เมื่อปลายอมแพ้และหมดแรงแต่ยังคง " ดื้อ " ตามสัญชาติญาณ ....

น้ำหนักตัวของเราจะทำหน้าที่ถ่วงและทิ้ง ให้คันดีดปลาขึ้นมาเหมือนไม้กระดก ........

ผมย่อเข่าให้จุดทิ้งน้ำหนักต่ำลงให้คันงอมากขึ้นเพื่อยกปลาขึ้นมาจากน้ำ โดยไม่ได้ใช้ส่วนอื่นช่วย ....

ลดแรงของกล้ามเนื้อส่วนอื่นไปได้เยอะเลย .....ประหยัดแรงแขนไปมาก ......

แต่ก็จะใช่ว่าไม่เหนื่อย ......... เพราะคันนี้เล็กที่สุดในบรรดาคันที่ผมเอามา .... บวกกับสายเค่ PE6 เลยไม่สามารถทำอะไรได้มากมายนักกับเบรค

สุดท้าย ........หน้า ซีด ปาก สั่น ออกอาการเหมือนกันครับท่านผู้ชม

เมื่อ ... " ก๊อกสุดท้าย " ของคนและปลากูไขออกมาสู้กัน .....

กระมงพร้าวตัวนี้มันสู้อย่างไว้ลายชาติปลานักสู้ของมันอย่างแท้จริง ......

มงพร้าวตัวนี้ไม่ใช่ดื้อ "ธรรมดา " ออกแนว " ดื้อด้าน " มากๆมายเสียด้วย ......

ก๊อกสุดท้ายของปลาไม่ได้วิ่งหนีออกไปไหน .....

แต่มันใช้กำลังภายใน " แปรเป็นวิชา ดื้อด้าน " ขวางน้ำทั้งร่างกายและโบกหางช่วยต้านทานกำลังของเราไว้ ......

" แสบสันต์จริงๆ "

" ชนะแบบหมดสภาพ " .......

สำหรับท่านที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์ในการ Popping GT ....

ท่านอาจจะมองเห็นสิ่งที่ผมนำเสนอในกระทู้นี้ว่า บ้า ซ่า เฟค โม้ และ แต่งเติม ...

มีโอกาศลองหาเวลาไปลองดูได้ครับ .......

GT ไซส์ 30-40 กิโล มันเป็นอะไรที่ สนุกบวกนรก ....มากกว่าจอมพลังปลาเกมส์น้ำจืดที่ได้ชื่อว่าสนุกสนานในบ่อมากๆกว่าเยอะครับ ....

เนื่องด้วยแค่ตีเหยื่อล่อปลา ก็แทบจะสิ้นลมล้มประดาตายแล้ว ....... ยิ่งเจอปลาไซส์ทรมานจิตทรมานใจ...มารัปทานด้วย ... " อะดรีนาลีน " ล้วนๆครับที่ผลักดันให้พิชิตเป้าหมายได้ .....

ผมหมดแรงแกงกะหรี่ ทรุดลงกับพื้นทันทีที่กับตันบอกให้หย่อนสาย ......

เกมส์จบลงแล้ว ........

ผู้ชนะที่น้ำหนักตัวมากกว่าปลาถึงสองสามเท่า .....กลับต้องล้มตัวลงนอนหมอบกระแตตุ๋ย ....

หมดสภาพ .......

แทบจะทุกคนในเรือชี้แจงถึงสภาพผม .......

เหนื่อย สนุก มันส์ ระทึก ลุ้น ครบทุกรสชาติ .......กว่าจะได้มาแต่ละตัว .....

ตกปลามาก็เยอะนะครับ ....แต่ยอมรับว่าตกปลาด้วยเหยื่อปลอมในบริเวณแนวปะการังน้ำตื้น " โหด " มากๆ .....

ทุกอย่างต้องรวดเร็วไปเสียหมด ..... ผ่อนเกมส์ไม่ได้เลย ...

นี่กระมังคือความน่าหลงไหลของ Popping

เพราะแต่ละสถานที่ในโลกก้จะแตกต่างกันไป ..... จะต้องเจอเทคนิคใหม่และวิธีการใหม่ๆขึ้นทุกครั้งของการเดินทาง .....

ปลาตัวนี้ไม่ได้ใหญ่ที่สุดสำหรับผม ........

แต่เป็นปลาที่สู้สนุกที่สุด ......เท่าที่เคยประลองกำลังกันมา ....

คนตัวใหญ่ .....ปลามักจะไม่ใหญ่ ......

บ้านเรากับปลาขนาดนี้หาได้มากมาย .....

เรือประมงบางลำหาได้หลายหมื่นกิโลในคืนเดียว .....

แต่สำหรับเกมส์ Popping ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าจะต้องตะลอนออกรอบออกทริปนานแค่ไหนถึงจะได้มีรูปคู่แบบนี้มาเชยชม.....

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเสียเงินและเสียเวลามากมายเแค่ไหน ที่จะได้โทรฟี่สักตัว .......

นี่คือเหตุผลหลักของการเดินทางไกลหลายวันหลายพันกิโลเมตรอย่างไม่หยุดยั้งของผมและผองเพื่อน .....

เพียงเพื่อความต้องการที่ท้องทะเลไทยไม่อาจสามารถหยิบยื่นโอกาศให้กับเราได้ในวันและเวลาที่จะกัด ......

ผมออกเดินทาง Jigging อย่างบ้าเลือด .....ปีละ 4 ทริป ทริปละขั้นต่ำ 6 วัน

เคยนั่งเรือพี่โทไปจิ๊กถึงอินเดีย 10 วัน 10 คืน จิ๊กไม่หยุดก็ไปมา ......

เล่นตั้งแต่เหยื่อ 25 กรัม ไปจนถึง 500 กรัม ......

ทุกวันนี้จิ๊กเหยื่อครึ่งกิโลกรัมสบายๆ ......

โดนใหญ่ก็เยอะ หลุดขาดไปก็แยะ ....

แต่ Jigging ยังไม่สามารถ เรียกความตื่นเต้นถึงขีดสุดให้กับหัวใจของผมได้ ......

ในทางกลับกัน Popping  กลับสร้างความตื่นเต้นและเร้าใจได้มากกว่ามากนัก ......

แม้ว่าปลาที่ตามมากัดจะมีขนาดเล็กแค่ไหนก็ตามที ......

นี่กระมังคือเหตุผล ........ที่ทำให้หลงไหลได้ถึงขนาดนี้

กินข้าวเช้าแปปนึงครับ ลงกระทู้ต่อเนื่องมาตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าวเลย .....

เดี๋ยวมาต่อให้ครับ ......ใกล้จบจบแล้ว ..... ^ ^

มันส์มากๆ น้าเบียร์

ภาพสวยมาก...นโปเลียนจะมายังน้อง รอชมอยู่คร้าบ

สงสัยผมต้องกินข้าววันละห้ามื้อแระ.......ไม่งั้นตัวโตไม่ทันแน่ก่อนจะไปตามหา GT ต่างแดน

ตามอ่านต่อ ครับ ยอดเยี่ยมสุดๆครับ 

สุดยอดมากครับ
:cheer
แล้วเหยื่อน้านกเหนือคลองได้เอาไปใช้เปล่าครับ
หรือว่าปลาบ่กินครับ

ตามมาชมอีกเรื่อยๆครับ ยิ่งอ่านก็ยิ่งเพลิน  สนุกครับน้า   

กัดดีมากครับ  โดนแดงไป 6 ตัว ....

วันที่ 2 ขาดไปตั้งแต่ช่วงเช้า ....

เสียดายมากครับเอาไปแค่ตัวเดียว ......

นี่โทรไปแจ้งพี่นก แล้วครับว่าเพิ่มขนาดผมจะเอาไปโอมานเดือน พย ...

หลังพักเบรคกินข้าวกลางวันกลางแดดนรกหมกไหม้  ตอนบ่ายสองโมงตรง ......

พวกเราทั้งก๊วนตีกันแบบนอนสต๊อปกันมาตั้งแต่เช้า ...... กว่าจะรู้ตัวว่าหิวแสบใส้ก็บ่ายสอง ....

เปลืองเวลาแค่สิบห้านาที เท่านั้นสำหรับการยัดข้าวแขกลงกระเพาะ .....

คำว่ากินกันตาย ....เพิ่งจะเข้าใจแจ่มแจ้งก็งานนี้ .....

Topper ชี้มือไปที่ขอบฟ้าสุดสายตา .....

" พี่ๆ  เห็นอะไรไหม " .....

พวกเรามองตามไปแต่ไม่รู้ตรงจุดไหนของขอบฟ้า .......

" พี่ๆๆๆๆ เห็นยัง ......ความมันส์อยู่ตรงโน้นนนนน " ......

ผมได้แต่มองออกไปที่เส้นขอบฟ้ากลางทะเล .....

คิดใจใน .....ลูฏพี่ผมท่าจะเมาแดดจนเพี้ยน ......

" อะไร อะพี่ ....มองไม่เห็นเลย " .....ผมถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ ...

" อะไร อะท๊อป พี่มองไม่เห็นอะไรเลย " พี่บู๊ทก็ งง ไม่เข้าใจ ....

ส่วนไอ้เจ้าแป๋ง ไม่ต้องถาม มันยังง่วนกับข้าวผัดแขกอยู่ปากมันแผลบ .....

" โน่น 2 นาฬิกาจากหัวเรือ  พวกพี่เห็นอะไรไหม " .....

ผมและพี่บูทพยายามสังเกตุจากทิศทางที่ท๊อปเปอร์บอกอย่างละเอียด .....

ผมมองผ่านแว่นกันแดดออกไป .....เห็นเป็นจุดดำๆเล็กๆ ย้ำว่าเล็กๆมากๆ ..... อยู่บนท้องฟ้า ....

" นก " ผมกับพี่บูทพูดออกไปแทบจะพร้อมๆกัน .....

" แล้วไงอะ " พวกเรายังพาซื่อกันต่อ .....

กัปตันเริ่ม งง ว่าพวกเราชี้โบ๊ชี้เบ้ โม๊อะไรกันที่หัวเรือ .....

" สังเกตุดีๆ พี่จะเห็นนกทิ้งตัวลงมา แล้วน้ำจะแตกกระจายเป็นฟอง " .....

" ผมมองไม่เห็น "

" กรูก็มองไม่เห็น " .....ผมกับพี่บูทแจ้งกลับไปว่าไม่เห็นอะไรตามที่ ท๊อปเปอร์แจ้ง....

กัปตันโมฮาเม็ด ร้องออกมาหลังจากมองอยู่นานสองนาน ....

ท๊อปเปอร์ได้แต่ อมยิ้มอย่างมีเลศนัยที่มุมปาก  ....

นั่นแหละพี่ " ความมันส์" .....

ผมยิ่ง งง เข้าไปใหญ่ ....

"  yellow fin Yellow Fin " กัปตันมูฮาเม็ดร้องออกมาเหมือนคนบ้า ......

วิ่งกลับไปบอกให้เก็บของสตาร์ทเครื่องยนต์ทะยานออกไปทันที ......

ท๊อปเปอร์ อมยิ้มในกระแสลมที่พวกเราโจนทะยานมุ่งหน้าไปสู่ที่เส้นขอบฟ้าอันไกลลิบ .....

" นั่นแหละ ความมันส์ "

ภาพที่พวกเรามาเห็นอยู่ตรงหน้าช่างแตกต่างจากภาพที่เห็นอยู่ไกลลิบยิ่งนัก .....

ฦูงนกจำนวนมากมายมหาศาลส่งเสียงร้องดังโวยวายไล่กินลูกปลา ที่ฝูงปลาเยลโล่วฟินทูน่าไล่ต้อนขึ้นมากิน .....

" มันเป็นภาพที่ผมเคยได้แต่มองผ่านคลิปในยูทูป "  ....

มันเป็นภาพที่ผมเคยได้ฟังจากคำบอกเล่า ......

มันเป็นภาพที่ได้แต่ฝันว่าอยากจะพบพานสักครั้ง .....

ฝูงนหนับพันนับหมื่นตัว ลอยคออยู่ในน้ำพักผ่อน ......

ก่อนที่จะมีผู้นำบินขึ้นบินหลามองลงมายังพื้นน้ำเบื้องล่าง ......

" นกอยู่ที่ไหน ทูน่าอยู่ที่นั่น " ......

ฝูงปลายังไม่ค่อยเข้ามาในระยะทำการมากนัก ....ตีได้แค่ไม่กีทีก็ออกห่างทั้งปลาและทั้งนก .....

พวกเราตีใส่นกอย่างไม่หยุดยั้ง ....แต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ ......

เพราะเหวี่ยงได้ทีสองที ก็ย้ายฝูงออกไปห่างจากเรือ ......

ท๊อปเปอร์ สั่งงานกัปตันมูฮาเม็ดถึงรายละเอียดการลอยลำแคสติ้งใส่ทูน่าอย่างละเอียด ....

หลังจากกลวิธีของมูฮาเม็ด ไม่ได้ผล .....

ท๊อปเปอร์ ใช้ประสบการณ์จากการตกบลูฟินที่อเมริกาบ้านเกิด .....ทดลองให้มูฮาเม็ดใช้ ...

มันจะยากก็ตอนที่ต้องขับวนไปอ้อมดักหน้านก .....ให้ถูกทิศ ...อันนี้ต้องอาศัยประสบการณ์

จากนั้นดับเครื่อง .....ปล่อยให้เรือไหลเข้าหานก ..... อันนี้ต้องกะระยะและคำนวนให้พอดี .....

เพียงแค่การสั่งงานครั้งแรกของท๊อปเปอร์ .......

เหมือนระเบิดจากใต้น้ำ ระเบิดพร้อมกัน 3 ลูก .......

ภาพอันน่าประทับใจของ ไอ้ครีบเหลืองชาร์จเหยื่อผิวน้ำ มันเหมือนกับ ระเบิดดีๆนี่เอง .....

คันเบ็ดของชาวไทยไม่ทราบชื่อทั้ง 3 คัน .....หงิกในทันทีที่เหยื่อลงถึงผิวน้ำ ....

ไม่ต้องสร้างแอคชั่นใดๆ ......

ความวุ่นวายและโกลาหล เข้ามาแทนที่ความเงียบเหงาในบัดดล ....

นี้คือความฝัน ของคนหลายๆๆคน

อะไรลงไปมันกินหมด .....ในช่วงเวลาที่มันเข้าใกล้เรือและตรงฝูง .......

วิ่งพันกันให้แหลกราญวุ่นวายยุ่งเหยิงไปหมด .....

สายของพวกเราพันกันหลายตลอบหลายทอด ...... โดยที่มีปลาติดอยู่ทุกสาย ......

บางครั้งหลุดแล้วกรอกลับมาโดนกระชากวิ่งออกไปอีก ......

" ความมันส์ ของท๊อปเปอร์ เป็นแบบนี้นี่เอง " ผมเพิ่งจะเข้าใจ ....

เยลโล่ว ฟิน ขนาดพิกัดสิบกิโลขึ้นไปจนถึง สามสิบโล ....ว่ายตามเหยื่อมาถึงข้างเรือ หลุดบ้าง ขาดบ้าง ......

มันคือช่วงเวลาที่ ทั้งมันส์ ทั้งมั่ว .......

ผมโดนเจ้าตัวใหญ่ไซส์ในภาพ .....กินเหยื่อระยะ 20 เมตรห่างจากเรือ....

กัปตันเจ้ากรรม ดันเกี่ยวพลาด .......

นรกแตก เหมือนเบรคแตก .....มันวิ่งรวดเดียวร่วมร้อยเมตร .....

น้ำลายยืด .....น้ำลายเหนียว ... กว่าจะเอาตัวขึ้นมาได้ ....