กาลครั้งหนึ่ง เราก็เคยมาร่วมงานการแข่งขันตกปลานานาชาติอย่างยั่งยืนที่ จ. ตราด [Subtitle: Once upon a time, we were once participated in the International Sustainable Fishing at Trat province.] 

อีกหนึ่งลำดับเหตุการณ์ที่บันทึกไว้ในความทรงจำ [Subtitle: Another subsequent event to capture in memory.]

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา [Subtitle: All good things must come to an end.] 

ไต๋คนเดิม แต่เปลี่ยนคนซ้อนท้ายเดินทางเข้าฝั่ง  [Subtitle: The same captain, but different passenger heading toward to the shore.] 

เมนูสุดโปรดก็เสริฟระหว่างการเดินทางกลับเข้าฝั่ง นั่นก็คือ Sushi กินคู่กับมิยาบิ แกล้มกับเบียร์เย็นๆ นั่งลิ้มชิมรสชาติให้เข้ากับบรรยากาศกลางทะเล ช่างเป็นเมนูที่ครบ และจบทริปลงได้อย่างสมบรูณ์แบบจริงๆ [Subtitle: The favorite menu was served during on the way back to the shore, which were Sushi goes with Miyabi (Wasabi-the green Japanese condiment) and chilled beer along with the nice good sightseeing in the middle of the sea. This trip was ended up with this cool menu completely and perfectly though.]

เมื่อเราเดินทางถึงท่าเรือ สัญญาณธรรมชาติบางอย่างเริ่มก่อตัวบนท้องฟ้า ทำให้เราต้องเร่งมือกันเก็บของขึ้นรถกันอย่างรวดเร็ว [Subtitle: Once we were at the pier, some natural sign has occurred upon the sky, and that we had rushed to pack our gears onto the pickup truck rapidly.]

ตามที่คาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ผลลัพธ์ของสัญญาณธรรมชาติก็บังเกิดขึ้นระหว่างการเดินทางกลับ จ.ระยอง อนึ่ง เวลาที่คาดว่าจะเดินทางถึง จ.ระยอง นั้นประมาณเวลาสองทุ่มเศษ [Subtitle: As predicted, the result of such sign has shown during our way back to Rayong province. However, the estimated time reaching to Rayong province was at 20:14 pm.]

ระหว่างการเดินทางกลับสู่ จ.ระยอง [Subtitle: On the way back to Rayong province.]

ภาพนี้...ทำให้ผมนึกถึงหนังสารคดีเรื่องหนึ่ง เป็นหนังที่เกี่ยวกับผู้คนในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในประเทศแทปทวีปอาฟริกาที่จับปลาในหนองน้ำอันมีพื้นที่เพียงน้อยนิดและน้ำก็ไม่ใสสะอาดด้วย และปีหนึ่งทางการก็อนุญาตให้คนในหมู่บ้านสามารถจับปลาได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่ใช่คนทุกคนจะจับปลาได้ แต่มีเพียงคนแค่หยิบมือเดียวที่พอจับได้บ้างแต่ขนาดของตัวปลาก็เล็ก และก็คงไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูคนในครอบครัวได้ทั้งหมด  เมื่อความนึกคิดได้ผ่านพ้นไป ไม่นาน ผมก็ได้ยินเสียงบอกเล่าแห่งจินตนาการ ลอยตามกระแสลม โชยมาเข้าหูผมว่า “ประเทศไทย โชคดีมากเลยน่ะ ที่ไม่มีสภาวะแบบนั้น” สิ่งที่ผมคิดภายหลังจากได้ยินคำบอกเล่าเช่นว่านั้น ก็คือ “เออซิว่ะ! คนไทยเราโชคดีกว่าพวกเขามากเลย แต่โชคดีที่ว่านี้ จะอยู่กับคนไทยเราได้นานแค่ไหนกัน?” ผมตอบเสียงบอกเล่าที่โชยมาตามลมในใจดังๆออกไปแบบนี้ [Subtitle: This photo was recalling my memory on a documentary movie. It was about the huge amount of village people in some country in Africa catching the fish in the small pond with unclear water, where the authority allows them to catch only once a year. Only a few people could catch some fishes – not all of them. And the size of the fishes was also too small – not enough to feed the need of their family members. Right after finished seeing such, I heard some imagination voice flown with the wind hit my ears that “Thailand is so lucky for not having this kind of crisis”. “Yeah! Damn right! We, Thais, have the better luck than them very much. But, how long such lucky can stay with Thais, huh?” That was my reply to the hearsay loud and clear in my mind.]

มันถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่เราต้อง “ปลูกจิตสำนึก” ในเรื่อง “การตกปลาอย่างยั่งยืน” ในบ้านเมืองของเรา? [Subtitle: Is it the time that we must have “awareness” regarding the “sustainable fishing”? in our homeland.] 

ผมเห็นสัญลักษณ์รณรงค์การปลดปล่อยปลาตัวเล็กๆ นี้ติดที่หลังเสื้อกั๋กของนักตกปลาอาวุโสท่านหนึ่ง ผมก็เอ่ยปากขออนุญาตนักตกปลาท่านนั้นเป็นภาษาไทย  เพื่อขอเก็บภาพแห่งความคิดในการรณรงค์นี้มาแบ่งปันกัน...แต่ผมไม่ได้ยินเสียงตอบรับแต่อย่างใดจากท่านนั้น คงมีเพียง “ภาษากาย” ที่ท่านได้กรุณาหยิบยื่นให้ผม นั่นคือ “รอยยิ้ม” พร้อมกับยืนนิ่งๆ ให้ผมได้เก็บภาพได้อย่างจุใจ หลังจากนั้นขณะเดินทางกลับเข้าฝั่ง ผมก็หวนกลับมาก็มาคิดว่า สงสัยท่านนักตกปลาอาวุโสท่านนั้น อาจจะไม่ใช่คนไทยก็เป็นได้ ไม่เช่นนั้นแล้วท่านอาจจะตอบผมเป็นภาษาไทยมากว่าภาษากายน่ะ...แล้วอะไรที่ทำให้ภาษาไม่ใช่อุปสรรคในการสื่อสารแต่อย่างใด “หากไม่ใช่การใส่ใจในเจตนารมณ์ร่วมกัน” ผมต้องขอขอบคุณท่านนักตกปลาอาวุโสท่านนั้น ณ ที่นี้ด้วยน่ะครับ [Subtitle: I saw the lease small fishes campaign sign stick at the backside of the vest of a senior angler. I asked the permission from him in Thai to capture this campaign idea to share with you guys, but I didn’t hear any sound of responding from him at all. Only his “body language” replied me by “smiling at me” and stood still for me capturing this shot as many as I wanted to. During on the way back to shore, I was thinking that he might not be a Thai, unless he would have reply me in Thai rather than other ways of responding. Well, what was made the language no longer be the communication barrier? “If not, the same co-objective”. Thank you very much to that senior angler here at this post.]

...แม้มีเพียงหนึ่งคน ที่ลงมือทำ “ความยั่งยืน” ก็อาจจะเกิดได้ (แม้นว่าจะช้ากว่าหลายร้อยคนช่วยกันลงมือทำก็ตาม) [Subtitle: Even a single man undertakes his action, the “sustainable” maybe occurred (But, of course, it’s slower than a hundred men undertake it together in the meantime.] 

หากคนเรายังคิดเล็กคิดน้อย ไม่เปิดความคิดให้กว้างไกล หนทางก็คงยังอีกยาวไกล ที่จะ “ก้าวไปในระดับสากล” ท่านผู้รู้ที่เคารพท่านหนึ่งได้กล่าวไว้ [Subtitle: If the man is still having a narrow-minded or no think global-act local, it’s still a very long way to step onto the International level. Said, a respectful guru.]

If you want to be Global, Don't think Local! 

ท้ายสุดแต่ไม่สุดท้าย...”การตกปลาแบบยั่งยืน” ไม่ว่าในระดับสากลหรือท้องถิ่นก็ตาม คำพูดเพียงอย่างเดียวนั้น  คงไม่เกิดประโยชน์อันใด สาระสำคัญ คือ “วันนี้ ท่านลงมือทำให้มันยั่งยืนแล้วหรือยัง?” [Subtitle: Last but not least, the “sustainable fishing”, either international or local, if we do only the nice speech, it won’t be any good. The essential point is that “Do you take any action yet, today?” indeed.]

ก็ขอลากระทู้นี้ด้วยภาพนายแบบอินดีท่านนี้น่ะครับ ขอให้มีความสุขในการตกปลาและถ่ายภาพน่ะครับ” ...ก็หวังว่าจะได้พบเจอและทักทายกันใหม่ ในกระทู้ต่อไปน่ะครับ (ถ้ามี) [Subtitle: I’d say goodbye for this post with a photo of this Indy Model. I wish you all have a happy fishing and photo taking. It’s hoped to see you guys and say hi again in next post (if any).]

ขอขอบพระคุณอย่างยิ่งสำหรับพี่เล็ก-แปดริ้ว น้าเว็ป น้าเต่า-Trophy และน้าๆ อีกหลายท่านที่ไม่ได้เอ่ยชื่อในบ้านหลังนี้ ที่ได้ถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับการถ่ายภาพให้กับผมที่ร้านอินโฮมเมื่อหลายปีที่ผ่านมาน่ะครับ วันนี้ผมยังทำได้เพียงเท่านี้ แต่ผมก็จะฝึกฝนต่อไปให้สมกับเป็นศิษย์มีครูครับ [Subtitle: Special thanks to (login name) P’Lek-Padrew (Padrew is the local name of Chachoengsao Province), Webmaster, Na Tao-Trophy and many un-told names of SFC folks who taught me the photo taking lesson at Inn-Home Restaurant many years ago. Today, I can perform only this level, and I will however keep developing myself as a trained man.]

ขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับน้าเว็ป ที่สร้างบ้านหลังนี้ ให้ผมได้มีโอกาสนำเอาสิ่งที่ผมได้เรียนรู้และประสบการณ์ที่ได้พบเจอต่างๆ มา Share & Learn ร่วมกันอยู่เสมอ สำหรับกระทู้นี้ ของกล่าวคำว่า...“สวัสดี” [Subtitle: Thank you Webmaster (SFC folks calls Webmaster as Na Web for shot), who build this webpage, and I can bring an experiences to Share & Learn together with our folks as usual. For this post, I have to say Bye-for-Now.]       

Together, Nothing is Impossible!

ค่าอะไร จ่ายที่ไหน เมื่อไหร่ จำไม่ได้แล้ว คงต้องรบกวนวานถามพี่ยุทธล่ะครับ 

ขอบคุณที่ชื่นชอบน่ะครับ คงต้องยกแรงใจนี้ให้ครูๆ ของผมน่ะครับ ส่วนเรื่องรสชาติของอาหารบนเรือนั้น นึกถึงแล้วอยากไปลิ้มชิมรสอีกเลยครับ 

นายแบบก็หน้าตาดีน่ะครับ 

ชอบ Trolling เหมือนกันเลยครับ วันเวลาให้หลังมานี่ ส่วนใหญ่เกี่ยวแต่ถุงพลาสติกซะมากกว่าครับ 
ขอบคุณที่ติดตามรับชมน่ะครับ 

ต้องหาเวลามาลงทะเลตวยกั๋นซักกำเน้อครับ โกอ๋า 

ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ 

ได้เลยครับอ้ายหล้า

เป็นรายการที่น่าสนใจครับ หวังว่าคงได้เจอกันอีกในรายการปีหน้าน่ะครับ